در ادامه، نگاهی میاندازیم به برندگان و بازندگان مسابقه اسپرینت سیلورستون در روز شنبه:
آپریلیا در اولین مسابقه پس از تعطیلات تابستانی، در پیچهای پرسرعت پیست سیلورستون انگلیس، دوکاتی را کاملاً مقهور قدرت خود کرد.
🟢 برندگان
۱. خورخه مارتین (رده اول)
این بهترین نمایشی بود که مدتها از مارتین ندیده بودیم. این موضوع برای مدعیان قهرمانی اصلاً خبر خوبی نیست، چرا که او حتی در بدترین روزهایش هم توانسته بود به نحوی صدر جدول قهرمانی را حفظ کند. رویکرد بازگشت به تنظیمات پایه موتور (همراه با وینگلت/بالچه جدید چرخ عقب که فقط روی RS-GP او نصب شده) به گفته خودش روحیه و «حس خوب رانندگی» را به او بازگردانده است. نتیجه، یک مدیریت مسابقه خونسردانه و عالی بود؛ حتی با وجود اینکه کمی نگران عمر لاستیکهای آی اوگورا در دورهای پایانی بود.
۲. کارخانه آپریلیا
انتظار میرفت موتورهای RS-GP در سیلورستون سریع باشند، اما آنها فرسنگها سریعتر از رقبا ظاهر شدند. اگر تصادف رائول فرناندز نبود، احتمالاً شاهد ردههای اول تا چهارم تمام آپریلیایی بودیم. پیست پرسرعت سیلورستون با ذات آپریلیا سازگار است، اما مزیت اصلی آنها در مدیریت عمر لاستیک است. فابیو کوارتارارو (راکب یاماها) معتقد است این موضوع بیشتر به کنترل دما مربوط میشود تا استهلاک: «آپریلیا میتواند دمای لاستیک عقب را پایینتر از بقیه نگه دارد.» آپریلیا تمام کارتهای برنده را برای مسابقه اصلی روز یکشنبه در اختیار دارد.
۳. مارکو بزکی (رده سوم)
قرار گرفتن پشت سر دو آپریلیای دیگر معمولاً برای بزکی در سیلورستون یک نتیجه ضعیف محسوب میشود؛ اما نه این پایان هفته! مصدومیت او در پیست زاخسنرینگ هنوز تواناییهایش را محدود میکند. او که پس از تعیین خط شدیداً احساس خستگی مفرط داشت، توانست سرعت ذاتی خود را نشان دهد و از ضرر بیشتر در جدول قهرمانی جلوگیری کند.
۴. پدرو آکوستا (رده ششم)
وقتی آپریلیا کلاً دستنیافتنی است (آکوستا گفت فقط در پیتلین میتواند پابه پای آنها برود!) و دوکاتی هنوز موتور بهتری دارد، کسب رده ششم یک نتیجه فوقالعاده برای آکوستا است. او تمام توان موتور کیتیام را به کار گرفت تا بهترین نتیجه ممکن را رقم بزند.
۵. جک میلر (رده سیزدهم)
شاید از نظر امتیازی رده سیزدهم با انصراف در دور اول فرقی نداشته باشد، اما تصمیم هوشمندانه او (و دوستش برد بیندر) برای استفاده از لاستیک مدیوم در عقب به جای سافت، جواب داد. او افت اولیه چسبندگی را تحمل کرد اما در نهایت مسابقه را به عنوان برترین راکب یاماها به پایان رساند.
🔴 بازندگان
۱. کارخانه دوکاتی
شاید در جدول امتیازات هنوز ضربه سنگینی نخورده باشند، اما این یک شکست واقعی برای دوکاتی بود. چالش با آپریلیا برای تمام راکبین دوکاتی (به جز الکس مارکز که متخصص پیست سیلورستون است) غیرممکن به نظر میرسید. سایر رانندگان دوکاتی که شانس قهرمانی دارند، باید دندان روی جگر بگذارند و مسابقه اصلی را بدون از دست دادن قافیه به کیتیام یا هوندا به پایان برسانند.
۲. مارک مارکز (رده نهم)
مشکل اصلی مارکز که سرعت او را در اسپرینت به شدت کاهش داد، پدیده Graining (دانه دانه شدن لاستیک) بود که برای دمای بالای پیست کمی عجیب است. مشکلات او از دور چهارم شروع شد و تا پایان ادامه داشت؛ افت چسبندگی لاستیک عقب آنقدر شدید بود که در یک لحظه تکان شدید موتور باعث باز شدن ایربگ لباسش شد! افت سرعت او نشان داد که حتی اگر در تعیین خط ششم نمیشد، باز هم نتیجه بهتری به دست نمیآورد.
۳. پکو بگنایا (رده هفدهم)
بگنایا که تازه از عمل جراحی آرمپامپ (Arm Pump) بازگشته و هنوز از اثرات آن رنج میبرد، آخر هفته تلخی را سپری میکند. او عملکرد خود را «بدون سرعت و بدون کارایی» توصیف کرد. تمام شدن کامل لاستیک سمت راست موتور باعث شد که او حتی شانسی برای کسب امتیاز در اسپرینت نداشته باشد.
۴. رائول فرناندز (خروج از مسابقه – DNF)
کسب نتیجه DNF در روزی که سه آپریلیای دیگر روی سکو رفتند، اصلاً نیاز به تحلیل ندارد! فرناندز استارت بسیار بد خود را به لرزش کلاچ مربوط دانست، اما اعتراف کرد که در نبرد با بزکی دچار اشتباه محاسباتی شده و قبل از پیچ اصلی کنترل موتور را از دست داده و تصادف کرده است.
۵. توپراک رازگاتلیاوغلو (رده بیستم)
توپراک در حال سپری کردن یکی از بدترین آخر هفتههای خود در MotoGP است. او در طول این چند روز از عدم تمایل موتور به پیچیدن شکایت داشت و در مسابقه نیز استهلاک غیرعادی لاستیک عقب، او را کاملاً بیدفاع کرد. توپراک مدعی شد اگر این یک مسابقه اصلی و طولانی بود، موتور را در گراج پارک میکرد!