یازده مسابقه از فصل ۲۰۲۶ فرمول یک گذشته است؛ اما کدامیک از ۲۲ راننده بهترین عملکرد را داشته است؟
تیم تحریریه نظر خود را اعلام کرده است…
کیمی آنتونلی (Kimi Antonelli)
اد استرا (Edd Straw)
انتخابی قابل پیشبینی است، اما کیمی آنتونلی بدون شک یکی از کاملترین عملکردها را ارائه کرده و علاوه بر سطح بالای سرعت، توانسته این عملکرد را با ثبات در نتیجهگیری همراه کند.
بهخصوص سرعت او در مسابقهها اغلب فوقالعاده بوده است. سقف تواناییهایش، همانطور که در یک آخرهفته کاملاً مسلط در موناکو نشان داد، بسیار بالاست؛ در حالی که حداقل سطح عملکردش نیز از بسیاری بالاتر بوده، زیرا اشتباهات بزرگ را به حداقل رسانده است.
البته هنوز نقاط ضعفی وجود دارد که خود آنتونلی هم از آنها آگاه است. تصادف در تمرین سوم استرالیا که باعث شد تنظیمات خودرو برای مرحله تعیین خط ایدهآل نباشد، عبورهای مکرر از محدودیتهای پیست، برخی استارتهای ضعیف و گاهی بیشازحد ریسک کردن در نبردها، جزو نکات منفی کارنامه او هستند.
اما هیچکدام از این موارد آنقدر بزرگ نبودهاند که کل آخرهفته او را نابود کنند.
شاید جالبترین آمار این باشد که هر زمان مسابقه را به پایان رسانده، روی سکو بوده است.
بهترین عملکردهای آنتونلی، از جمله شش پیروزی، فوقالعاده بودهاند؛ اما چیزی که بیشتر اهمیت دارد این است که حتی آخرهفتههای «بد» او هم حداقل قابل قبول بودهاند.
او بهترین خودرو را در اختیار دارد، اما به بهترین شکل از آن استفاده کرده است؛ مخصوصاً وقتی سن و تجربه محدودش را در نظر بگیریم.
والنتین خورونژیی (Valentin Khorounzhiy)
میتوان برای الیور بیرمن، مکس ورشتپن یا حتی لوئیس همیلتون هم استدلالهایی مطرح کرد، اما نمیتوانم از آنتونلی عبور کنم.
صرفنظر از اینکه دقیقاً چه تغییراتی ایجاد شده، اینکه او اکنون چه کاری را بهتر از ۱۲ ماه قبل انجام میدهد یا مشکلات واقعی جورج راسل چیست، یک حقیقت وجود دارد:
آنتونلی در ۸۰ تا ۹۰ درصد فصل گذشته مقابل راسل شکست میخورد، اما تنها در یک زمستان توانست این روند را کاملاً تغییر دهد.
تفاوت آنها در تعیین خط چیزی حدود چهار دهم ثانیه تغییر کرده و ماههاست که آنتونلی در شرایط مسابقه از راسل بهتر عمل میکند.
میتوان بحث کرد که برتری ۵۰ امتیازی او بیش از حد است، دقیقاً متناسب با سطح عملکردش است یا حتی کمی ضعف رقبا را نشان میدهد.
من هر سه دیدگاه را درک میکنم، اما برای من واضح است که آنتونلی در این فصل مانند رانندهای ظاهر شده که قرار است قهرمان شود.
الیور کارد (Oliver Card)
با اینکه هیچ رانندهای فصل کاملاً بینقصی نداشته، اما در سال ۲۰۲۶ نادیده گرفتن کیمی آنتونلی غیرممکن است.
خیلی دور نیست زمانی که این راننده جوان ایتالیایی در اولین حضور خود در تمرین آزاد فرمول یک، در مونزا با خودروی مرسدس W15 مدل ۲۰۲۴ وارد شنهای پیچ پارابولیکا شد.
آن اتفاق نشاندهنده استعداد بیباکی بود که هنوز کمی خام و ناپخته به نظر میرسید.
مسیر حرفهای او میتوانست به دو شکل پیش برود، اما دو سال بعد، آنتونلی از یک راننده جوان با استعداد و نوسانی، به یک پکیج کاملاً خطرناک تبدیل شده است.
مرسدس توانسته استعداد خام او را به ترکیبی از سرعت انفجاری و اعتمادبهنفس بالا تبدیل کند؛ رانندهای که حتی مقابل رقبای باتجربهتر، از جمله همتیمیاش راسل، هیچ ترسی ندارد.
اصرار او برای تمام کردن مسابقه بریتانیا با خودرویی که بهشدت آسیب دیده بود، شاید نتیجهای نداشت، اما نشاندهنده روحیه جنگندگی رانندهای است که ویژگی مشترک بسیاری از قهرمانان جهان را دارد.
او هم جذاب رانندگی کرده و هم موفق بوده؛ دقیقاً همان چیزی که از یک راننده فرمول یک انتظار دارم.
گری اندرسون (Gary Anderson)
متأسفانه برای طرفداران تنوع در انتخابها، من هم مجبورم آنتونلی را انتخاب کنم.
برای یک راننده ۱۹ ساله، شروع فصل او فوقالعاده بوده است.
بله، او ابزار لازم برای موفقیت را دارد، اما واقعیت این است که همتیمی او جورج راسل با همان خودرو هنوز نتوانسته ثبات لازم را پیدا کند.
در مسابقات بعد از نیمه فصل، آنتونلی با یک چالش بزرگ روبهرو خواهد شد:
مکلارن و فراری اکنون فشار بیشتری به مرسدس وارد میکنند و هرگز نمیتوان ردبول را کنار گذاشت، زیرا ممکن است شرایط خود را بهبود دهد.
بنابراین مسئله اصلی برای او حفظ آرامش، گرفتن بیشترین امتیاز از هر آخرهفته، دوری از اشتباه و پذیرفتن این واقعیت است که پیروزی همیشگی تقریباً غیرممکن است.
مکس ورشتپن (Max Verstappen)
جک بنیون (Jack Benyon)
سخت است که علیه آنتونلی استدلال کنیم، زیرا او کسی است که در بهترین خودرو بیشترین موفقیت را کسب کرده است.
در مورد هر راننده دیگری، قضاوت سختتر است، زیرا فرصت مشابهی برای درخشش ندارند.
اما چون تیم تحریریه هیچوقت از دیدگاههای بزرگ فرار نمیکند، انتخاب من مکس ورشتپن است.
او شاید چند اشتباه داشته باشد، اما با توجه به اینکه خودرویی در اختیار دارد که از نظر پایداری آیرودینامیکی شبیه توپ فوتبال جابولانی جام جهانی ۲۰۱۰ است، عملکردی که ارائه داده واقعاً خارقالعاده بوده است.
اگر اتفاقات موناکو یا میامی کمی متفاوت رقم میخورد، او میتوانست با چهارمین خودروی سریع جدول هم پیروز مسابقه شود.
ورشتپن بارها فراتر از توان واقعی خودرو ظاهر شده و بار دیگر ثابت کرده که یکی از بهترین رانندگان فرمول یک است.
سبقت او از لوئیس همیلتون در مجارستان که کاملاً قهرمان هفتباره جهان را غافلگیر کرد، نمونهای عالی از سطح فعلی رانندگی او بود.
رانندههای نادیده گرفتهشده؟
جاش ساتیل (Josh Suttill)
ورشتپن و آنتونلی بهترین رانندگان نیمه اول فصل بودهاند، اما فکر میکنم باید از لاندو نوریس هم نام برد.
عملکرد او در این فصل حتی از سالی که قهرمان شد هم چشمگیرتر بوده است.
در حالی که سال گذشته او و اسکار پیاستری بسیار نزدیک بودند و پیاستری جهش بزرگی داشت، این بار احساس میکنم این نوریس است که در زمستان پیشرفت کرده است.
او تنها پیروزی مکلارن در سال را کسب کرده، در رقابت تعیین خط داخلی تیم با نتیجه ۱۱-۴ جلو است، اشتباهات کمتری انجام میدهد و کنترل بیشتری پشت فرمان دارد.
شاید بخشی از این موضوع به نبود فشار رقابت قهرمانی مربوط باشد، اما شاید قهرمانی سال گذشته نیز اعتمادبهنفس او را افزایش داده است.
اگر ارتقای مکلارن در هانگارورینگ نشانهای باشد که این تیم هنوز میتواند وارد رقابت قهرمانی شود، احتمالاً نوریس کسی خواهد بود که این مبارزه را هدایت میکند.
متیو سامرفیلد (Mathew Somerfield)
پاسخ واضح اینجا آنتونلی است، زیرا راننده مرسدس به شکل فوقالعادهای با قوانین جدید و بهخصوص نحوه کارکرد پیچیده موتورهای نسل جدید هماهنگ شده است.
اما فکر میکنم دو راننده دیگر هم در نیمه اول فصل عملکرد بسیار خوبی داشتهاند، مخصوصاً با توجه به اینکه مقابل همتیمیهای باتجربهتر خود قرار دارند.
اولین نفر گابریل بورتولتو است.
او توانسته همتیمی باتجربه خود در آئودی، یعنی نیکو هالکنبرگ را با امتیاز ۱۰ بر ۲ شکست دهد.
هالکنبرگ تازه در مجارستان اولین امتیاز فصل خود را کسب کرد، در حالی که بورتولتو پیشتر در استرالیا نهم شده بود و در بریتانیا و بلژیک دو بار به رتبه هشتم رسید.
دومین نفر آروید لیندبلاد است.
این راننده تازهکار در کنار همتیمی باتجربهتر خود لیام لاوسون توانسته به تیم ریسینگ بولز کمک کند تا عنوان «بهترین تیم خارج از سه تیم برتر» را به دست آورد؛ تیمی که پیش از تعطیلات تابستانی پنجم جدول سازندگان است.
جان نوبل (Jon Noble)
اگر بر اساس نیمه اول فصل قضاوت کنیم، انتخاب کسی غیر از آنتونلی بسیار دشوار است.
آیا او کامل بوده؟ نه. اما هیچکس در فصلی که اینهمه چالش برای رانندگان ایجاد کرده کامل نبوده است.
نحوه سازگاری آنتونلی با قوانین جدید، پیدا کردن سبک رانندگی مناسب برای این خودروها و تبدیل شدن از یک راننده امیدوارکننده در ابتدای فصل به مدعی اصلی قهرمانی، بسیار چشمگیر بوده است.
اما باید اشارهای هم به پیر گسلی داشت.
او با خودروی آلپاین که عملکردش در طول فصل بسیار نوسان داشته، به شکلی فوقالعاده ثابت ظاهر شده است.
فصل برای گسلی مانند یک ترن هوایی احساسی بوده؛ حتی سکوی خوشحالکننده او در موناکو بعد از ناراحتی ناشی از جریمه پس از مسابقه به دست آمد.
اما هیچ شکی وجود ندارد که او در تمام این مدت در بهترین سطح خودش رانندگی کرده است، حتی اگر همیشه نتیجه و امتیاز شایستهاش را دریافت نکرده باشد.