فلاویو بریاتوره، مشاور اجرایی و مدیر عملی تیم آلپاین، جدیدترین مهمان مجموعه مصاحبههای «In Conversation With…» از رسانه The Race Business با اجرای دارن کاکس، همبنیانگذار The Race، بوده است.
در نسخه کامل این گفتوگو، بریاتوره درباره موضوعات مختلفی صحبت میکند؛ از جمله اینکه چگونه ارزش تیم انستون (Enstone) از ۸۰ میلیون دلار به ۳.۵ میلیارد دلار رسیده، چرا پیر گسلی را یکی از رانندگان بسیار ارزشمند فرمول یک میداند، چرا معتقد است فصل باید ۲۴ مسابقه اسپرینت داشته باشد و همچنین توضیح میدهد چگونه ایدهای که در ابتدا «بسیار بد» به نظر میرسید را به قراردادی ۱۵۰ میلیون دلاری برای اسپانسر اصلی تیم تبدیل کرد.
اما شاید جذابتر از خود مصاحبه، برداشت شخصی دارن کاکس از ملاقات با یکی از صریحترین مدیران تاریخ فرمول یک باشد.
او مینویسد:
«با حضور فلاویو، احساس میشود دوباره یک تیم مسابقهای واقعی هستیم.»
از پذیرش تیم تا فلسفه مدیریت بریاتوره
کاکس تعریف میکند که پیش از آغاز مصاحبه، برخوردی اتفاقی با مسئول پذیرش قدیمی کارخانه انستون داشت؛ گفتوگویی کوتاه که به او شناخت بیشتری از شخصیت بریاتوره داد و زمینه را برای مصاحبهای متفاوت فراهم کرد.
گفتوگویی که طبق انتظار درباره مایکل شوماخر، فرناندو آلونسو، برنی اکلستون و حتی «تولیدکنندگان تیشرت» بود، اما در عین حال به موضوعاتی غیرمنتظره مانند دونالد ترامپ، ارزش تیمهای فرمول یک، پیتزا و حتی سوپ گرمشده نیز کشیده شد.
«تیم مسابقهای»، نه یک شرکت بزرگ
به گفته کاکس، در عصر تیمهای هزار نفره فرمول یک که مالکیت آنها در اختیار شرکتهای سرمایهگذاری و سازمانهای بزرگ است و عمدتاً توسط مدیران و مهندسان اداره میشوند، بسیاری از کارکنان دیگر احساس نمیکنند عضو یک تیم مسابقهای واقعی هستند.
او که سابقه کار در رنو را نیز دارد، میگوید مدیریت ارشد فرانسوی این تیم هرگز از نگاه کارکنان «مسابقهای» تلقی نمیشد.
به اعتقاد او، حتی افرادی مانند مسئول پذیرش، اپراتورهای ماشینآلات، کارکنان اداری، مهندسان تونل باد و حتی منابع انسانی، زمانی بیشترین ارزش را برای تیم خلق میکنند که احساس کنند بخشی از یک تیم واقعی مسابقه هستند.
و به باور کاکس، این دقیقاً نخستین چیزی است که بریاتوره دوباره به انستون بازگردانده است.
«هدف فقط بردن است»
بریاتوره در بخشی از مصاحبه، فلسفه مدیریتی خود را اینگونه خلاصه میکند:
«نتیجه همیشه باید بردن باشد، نه اینکه دور دنیا بچرخیم و فقط سفر کنیم.»
کاکس معتقد است مهمترین ویژگی بریاتوره تنها جاهطلبی او نیست، بلکه شفافیت در تصمیمگیری است.
او مینویسد:
«مهم نبود که با نظراتش موافق باشید یا نه؛ خودش اهمیتی نمیدهد. او درباره هر موضوعی دیدگاهی روشن، قاطع و بدون تردید دارد. این چیزی بود که بیش از هر چیز در طول نزدیک به یک ساعت گفتوگو توجهم را جلب کرد؛ در حالی که ابتدا گفته بودند بعید است مصاحبه بیش از ۳۰ دقیقه طول بکشد.»
اعتمادبهنفسی که با گذر زمان از بین نرفته است
کاکس در ادامه به مقایسهای شخصی میپردازد.
او میگوید با افزایش سن، احساس میکند اعتمادبهنفس و قاطعیت گذشته را از دست داده، زیرا امروز اطلاعات بیشتری دارد و پیامدهای تصمیمهای اشتباه را بهتر درک میکند.
اما درباره بریاتوره شرایط کاملاً متفاوت است.
با وجود اینکه او ۲۴ سال از کاکس بزرگتر است و دیگر مانند گذشته از نظر جسمانی پرتحرک نیست، کوچکترین نشانی از تردید یا عدم اطمینان در صحبتهایش دیده نمیشود و مسیر آینده آلپاین را با وضوح کامل ترسیم میکند.
هنوز هم یک نوآور است
ممکن است تصور شود کسی که دههها در فرمول یک حضور داشته، دیگر مانند دوران بنهتون یک نوآور نیست.
اما کاکس معتقد است این تصور کاملاً اشتباه است.
او میگوید یکی از مهمترین نمونهها، قرارداد تاریخی و خبرساز گوچی با آلپاین بود؛ ایدهای که کاملاً از سوی خود بریاتوره مطرح شد.
طبیعتاً شباهتهای میان بنهتون و گوچی در دنیای فرمول یک نیز یکی از موضوعات اصلی گفتوگو بود.
تنها چیزی که هنوز کم است…
بریاتوره بارها در این مصاحبه از پیر گسلی تمجید میکند، اما کاکس معتقد است هنوز یک سؤال مهم بیپاسخ باقی مانده است.
نه به این دلیل که بریاتوره پاسخی برای آن نداشت، بلکه چون پاسخ واقعی هنوز باید در پیست داده شود.
او مینویسد:
«شکی ندارم که فلاویو میتواند جادوی بازاریابی دوران بنهتون را این بار با گوچی تکرار کند؛ اما هنوز مطمئن نیستم احساس آن مسئول پذیرش، یعنی اینکه انستون دوباره یک تیم مسابقهای واقعی شده، سال آینده در پیست هم ثابت شود.»
او در پایان نتیجه میگیرد:
«مثل همیشه، تماشای اینکه بریاتوره چگونه هم پروژه تجاری و هم پروژه فنی آلپاین را هدایت میکند، یکی از جذابترین داستانهای فرمول یک خواهد بود.»