اگر فقط به آمار نگاه کنیم، بزرگ‌ترین اختلاف پل پوزیشن تاریخ پیست‌های خیابانی باکو شاید نشان دهد که تعیین خط گرندپری آذربایجان چندان هیجان‌انگیز نبوده است.
اما واقعیت کاملاً متفاوت بود؛ و این موضوع فقط به تفاوت سرنوشت دو راننده مرسدس مربوط نمی‌شود.
در ادامه، برندگان و بازندگان تعیین خط روز جمعه را بررسی می‌کنیم.
بازنده: کیمی آنتونلی – شانزدهم
با توجه به عملکرد مرسدس در این آخر هفته، حتی با در نظر گرفتن شرایط دشواری که آنتونلی در روز پنجشنبه داشت، کسب ۱۸ امتیاز نسبتاً آسان به نظر می‌رسید و فرصت بسیار خوبی بود که نمی‌شد به سادگی از کنار آن گذشت.
این اتفاق هنوز هم ممکن است، اما پس از برخورد «غیرضروری» آنتونلی با دیواره داخلی پیچ اول در بخش ابتدایی تعیین خط، کار بسیار دشوارتر شده است.
آنتونلی درباره این حادثه گفت:
«در مقایسه با دور قبلی، باد مخالف خیلی بیشتری داشتم. بنابراین قسمت جلوی خودرو واکنش شدیدتری نشان داد. تقریباً در همان نقطه پیچیدم، اما طبیعتاً خودرو بیشتر چرخید و به دیواره برخورد کردم.»
آنتونلی با ۸۱ امتیاز در جیبش می‌تواند چنین اشتباهی را تحمل کند، اما نیازی نبود بخشی از این برتری را در این آخر هفته «خرج» کند. شاید در نهایت این اتفاق برای او گران تمام نشود، اما حالا خودش را در موقعیت خطرناک‌تری از نظر جایگاه گرید و سبقت‌هایی که باید در مسابقه انجام دهد، قرار داده است.
برنده: جورج راسل – اول
حتی پیش از آنکه آنتونلی، صدرنشین فراری قهرمانی، با دیواره پیچ اول برخورد کند، راسل عملکرد بسیار قدرتمندی داشت. پس از حذف هم‌تیمی‌اش از رقابت، او توانست با اختلاف خیره‌کننده ۰.۸۳۷ ثانیه پل پوزیشن را به دست آورد.
راسل گفت از همان ابتدای آخر هفته احساس می‌کرد خودرو کاملاً با او هماهنگ است. در حالی که مکس ورستپن، که راسل او را «بزرگ‌ترین تهدید» می‌دانست، تحت تأثیر پرچم‌های زرد و مشکلات رو به وخامت موتور قرار گرفت، راسل تقریباً در تمام طول جلسه گزینه اصلی پل پوزیشن به نظر می‌رسید.
البته یک پل پوزیشن، یا حتی پیروزی در مسابقه اسپرینت، برای احیای شانس کم‌رنگ او در قهرمانی کافی نیست؛ اما این نتیجه گام مهمی در چیزی است که راسل آن را «چرخه صعودی» بهبود عملکردش می‌نامد.
بازنده: مکس ورستپن – هشتم
مکس ورستپن معتقد بود به دلیل مشکلی مرتبط با موتور و قدرت، حدود نیم ثانیه از ایزاک هجار عقب افتاده است. اختلاف واقعی ورستپن با حدجار در Q3 چقدر بود؟ ۰.۵۸۱ ثانیه.
طبیعتاً انتظار می‌رفت ورستپن، که در تمرین سوم سریع‌ترین راننده بود، با حذف آن نیم ثانیه از اختلاف، هجار را شکست دهد؛ به‌خصوص با توجه به اینکه هجار پس از مصدومیت و سه مسابقه غیبت تازه به رقابت‌ها بازگشته بود.
اما شاید حتی در این صورت هم ورستپن نمی‌توانست نتیجه بهتری بگیرد، چراکه در دور نهایی خود با پرچم زرد مواجه شد.
در دور دوم نیز باتری خودرو برای مسیر منتهی به خط پایان به شارژ ۱۰۰ درصد نرسید و یک فرصت دیگر از دست رفت.
این مشکلات در کنار تماس کف خودرو با سطح پیست که باعث ایجاد مشکلاتی هنگام ترمزگیری شده بود، باعث شد روزی که در ابتدا بسیار امیدوارکننده به نظر می‌رسید، برای ورستپن به یک کابوس تبدیل شود.
برنده: ایزاک هجار – چهارم
هجار که در دوران حضورش در فرمول یک اغلب نگاه بدبینانه‌ای به عملکرد خود داشته، این بار تأکید کرد که اگر مصدومیت باعث وقفه در فصلش نمی‌شد، «قطعاً» در ردیف اول قرار می‌گرفت. او تنها ۰.۱۴۱ ثانیه با ردیف اول فاصله داشت.
او در ادامه گفت:
«چیز فوق‌العاده‌ای نبود.»
اما با توجه به اینکه قرارداد او برای فصل ۲۰۲۷ از قبل قطعی شده، زمان مناسبی بود تا پس از سه مسابقه که لیام لاوسون به‌عنوان جایگزین او عملکرد قابل توجهی داشت، بار دیگر نشان دهد که امسال از سرعت بسیار بالایی برخوردار بوده است.
هجار همچنین اعتراف کرد که از نحوه بازگشت تدریجی خود به این آخر هفته، آن هم در پیستی که هر لحظه می‌تواند راننده را غافلگیر کند، راضی بوده است.
او گفت:
«به خودم گفتم که در این بازگشت، نباید به دیواره یا هیچ چیز دیگری برخورد کنم. برای بازگشت، دلیلی ندارد ریسک زیادی انجام بدهم. بنابراین در این بخش بسیار باریک پیست، تمام آخر هفته کمی پایین‌تر از حد نهایی رانندگی کردم و فکر می‌کنم در Q3 به‌صورت طبیعی یک قدم دیگر برداشتم.»
بازنده: آئودی – هفدهم و هجدهم
دو خودروی ارتقایافته آئودی در تمرین‌ها چندان چشمگیر ظاهر نشده بودند، اما حذف هر دو خودرو در Q1 همچنان یک نتیجه غیرعادی به نظر می‌رسید.
گابریل بورتولتو تأکید کرد که مشکل فقط به واحد قدرت مربوط نمی‌شود.
او گفت:
«پیست‌هایی مثل مونزا داشتیم که تقریباً به Q3 می‌رسیدیم، در حالی که در آنجا مسیرهای مستقیم بیشتری نسبت به اینجا وجود دارد. بنابراین فکر می‌کنم مشکل بزرگ‌تری وجود دارد که باید آن را درک کنیم.»
بورتولتو افزود:
«اوایل آخر هفته بهتر بود، اما حتی آن زمان هم همیشه در مرز حذف از Q1 قرار داشتیم.»
«تمام آخر هفته گریپ نداشتیم. وقتی گریپ ندارید، نمی‌توانید در پیچ‌ها سریع باشید. وقتی در پیچ‌ها سریع نباشید، زمان خوبی ثبت نمی‌کنید. ساده است؛ تیم‌های دیگری هم وقتی در Q1 حذف می‌شوند احتمالاً همین حرف را می‌زنند.»
هم‌تیمی او، نیکو هولکنبرگ، از شرایط راضی‌تر بود و معتقد بود حذف او از Q1 «بیشتر به دلیل شرایط» اتفاق افتاده است؛ به‌خصوص پرچم زرد و از دست رفتن تَو.
نه هولکنبرگ و نه بورتولتو معتقدند بسته ارتقایی آئودی شکست خورده است، اما دست‌کم در باکو هنوز نتوانسته تفاوت بزرگی ایجاد کند.
برنده و سپس بازنده: کارلوس ساینز – نهم
کارلوس ساینز برای نخستین بار در سال جاری ویلیامز را به Q3 رساند؛ آن هم در اولین حضور بسته ارتقایی قابل توجه خودرو که عملکرد بسیار خوبی از خود نشان داد.
با این حال، ساینز معتقد بود نتیجه به دست آمده فراتر از سطح واقعی عملکرد خودرو بوده است.
الکس آلبون نیز همراه ساینز به Q2 رسید تا ویلیامز برای نخستین بار از گرندپری بریتانیا در ماه ژوئیه، هر دو خودرویش را از Q1 عبور دهد؛ نشانه‌ای از اینکه FW48 در باکو نسبت به گذشته رقابتی‌تر شده است.
با این حال، ساینز که همچنان با تحقیقات مربوط به پرچم زرد مواجه بود، معتقد بود جایگاه نهم نتیجه استفاده بسیار خوب ویلیامز از لاستیک‌ها و برنامه اجرای دورها، در کنار «چند دور بسیار جدی در مرز توانایی» از سوی خودش بوده است؛ عواملی که باعث شدند کمی بالاتر از جایگاهی قرار بگیرد که صرفاً بر اساس سرعت خودرو انتظار می‌رفت.
او گفت خودرو از نظر احساسی تفاوتی با قبل ندارد و فقط «سریع‌تر» شده است؛ چراکه وزن کمتری دارد و کمی دان‌فورس بیشتری تولید می‌کند. تلاش‌های انجام‌شده برای رسیدن به این شرایط نیز بلافاصله نتیجه داده‌اند.
ساینز همچنین اعتراف کرد که کسب چنین نتیجه قابل توجهی برای خودش نیز لذت‌بخش بوده است؛ خصوصاً پس از یک سال تلاش در بخش‌های پایینی میانه جدول.
او دورهایی را که برای رسیدن به این نتیجه ثبت کرد، «پراسترس‌ترین دورهای فصل» توصیف کرد؛ چراکه عبور از پیچ‌های بخش دوم پیست در شرایط وزش باد و سطح کم‌گریپ باکو چالش بسیار بزرگی بود.
با این حال، حیف که بخش زیادی از این عملکرد خوب با جریمه پنج‌رده‌ای گرید به دلیل کاهش ندادن سرعت در شرایط پرچم زرد از بین رفت.
بازنده: استبان اوکون – چهاردهم
لاک‌آپ ایزاک حدجار در Q2، که باعث شد چرخ جلوی راست او قفل شود و به منطقه فرار پیچ پانزدهم برود، تأثیر مستقیمی روی تعیین خط خودش نداشت، اما بدشانسی دیگری را برای یک راننده فرانسوی رقم زد.
اوکون پیش از دور نهایی Q2 سه‌دهم ثانیه از هم‌تیمی خود، الیور برمن، جلو بود، اما پس از بازگشت به پیست نتوانست در اولین تلاشش زمان برمن را تکرار کند. خودش این اتفاق را به «یک تندباد» نسبت داد که ظاهراً باعث شد در پیچ شانزدهم روی کرب خارجی برود.
اوکون گفت:
«بعد دوباره دقیقاً همان زمان دور را ثبت کردم، اما وقتی به پیچ ۱۵ رسیدم، نمی‌دانم چه کسی از پیست خارج شده بود؛ احتمالاً حدجار، و مجبور شدم هنگام خروج از پیچ سرعت را کم کنم تا مطمئن شوم جریمه نمی‌شوم.»
«دقیقاً همان زمان دور را ثبت کرده بودم. بنابراین سه یا چهار دهم ثانیه از دست دادم. باورنکردنی است. واقعاً دیگر حرفی ندارم. یک آخر هفته مسابقه‌ای دیگر و همان مزخرفات همیشگی. همیشه یک چیزی سمت من پیش می‌آید؛ چه مشکل خودرو باشد، چه چیز دیگری، حالا هم پرچم زرد، خودروی ایمنی و هر چیز دیگری.»
او در پایان گفت:
«من سزاوار تمام این بدشانسی‌هایی که الان روی دوشم است نیستم. شاید لازم باشد یک دوش حسابی بگیرم.»
برنده: آلپین – هفتم و دهم
آلپین نهایت استفاده را از غیبت آنتونلی برد و توانست هر دو خودرویش را به Q3 برساند؛ نتیجه‌ای بسیار خوب برای هر تیم میانه جدولی، به‌خصوص در شرایطی که تیم‌های برتر معمولاً هشت جایگاه از ۱۰ جایگاه ابتدایی را در اختیار می‌گیرند.
پیر گسلی توانست مکس ورستپن را شکست دهد؛ هرچند مشکل قدرت موتور ورستپن در این نتیجه نقش داشت، اما عملکرد گسلی همچنان قابل توجه بود.
گسلی گفت:
«تعادل عالی، خودرو عالی و توانستیم نسبتاً راحت به Q3 برسیم.»
فرانکو کولاپینتو شرایط دشوارتری داشت. او به دلیل یک فلت‌اسپات وارد منطقه فرار پیچ پانزدهم شد و این اتفاق حتی روی دور سریع نهایی گسلی نیز تأثیر گذاشت.
گسلی معتقد بود بدون این اتفاق، جایگاه ششم لوئیس همیلتون نیز برای او قابل دستیابی بود.
با وجود یک Q3 نه‌چندان تمیز، نتیجه نهایی خوب بود و گسلی اطمینان داشت که آلپین می‌تواند سایر تیم‌های میانه جدول را پشت سر خود نگه دارد.
بازنده: سرجیو پرز – بیستم
فرصت برای کادیلاک وجود داشت، اما به گفته سرخیو پرز، این تیم برای رسیدن به نخستین حضور خود در Q2 «به این نیاز داشت که همه‌چیز مطابق برنامه پیش برود».
اما هیچ‌چیز مطابق برنامه پیش نرفت.
پرز گفت کادیلاک از نظر نحوه آماده‌سازی دورها توسط خودش و هم‌تیمی‌اش والتری بوتاس، «برنامه اشتباهی» داشت. شرایط زمانی بدتر شد که بوتاس، که قرار بود برای پرز تَو ایجاد کند، به ایستگاه وزن‌کشی فراخوانده شد.
سپس دور نهایی پرز نیز به دلیل خروج فرناندو آلونسو به منطقه فرار در پیچ ۱۵، درست در مقابل او، از بین رفت. این زنجیره اتفاقات در نهایت باعث شد استون مارتین بالاتر از کادیلاک قرار بگیرد.
برای تکمیل این بدشانسی، پرز همچنین به دلیل ایجاد مزاحمت برای اسکار پیاستری با جریمه سه‌رده‌ای گرید مواجه شد.
بزرگ‌ترین افسوس این است که فرصت دیدن توانایی واقعی پرز در باکو را از دست دادیم؛ راننده‌ای که سابقه بسیار خوبی در این پیست دارد.
سرعت لازم نیز وجود داشت: پرز در تمرین دوم شانزدهم شد و در تمرین سوم سیزدهم؛ آن هم در پایان یک استینت هشت‌دوره‌ای با لاستیک سافت.
نکته مثبت برای پرز و کادیلاک این است که نتیجه تعیین خط، بازتابی از سرعت واقعی این تیم نبود.
اما آنها نیز مانند چند بار دیگر در این فصل، احتمالاً به دلیل اشتباهات و نقص در اجرای برنامه خودشان، آخر هفته را با حس ناکامی ادامه خواهند داد. تا حدی که جریمه سه‌رده‌ای به دلیل ایجاد مزاحمت برای پیاستری، تفاوت چندانی در وضعیت نهایی او ایجاد نمی‌کند.
برنده: اسکار پیاستری – سوم
اگرچه پیاستری می‌توانست جایگاهی در ردیف اول به دست آورد و تنها یک‌هزارم ثانیه از شارل لکلرک، راننده فراری، کندتر بود، اما برای او مهم بود که در رقابت با هم‌تیمی مک‌لارنش، لاندو نوریس، عملکرد بهتری داشته باشد؛ به‌خصوص پس از مشکلاتی که در مسابقات اخیر داشت.
پیاستری این آخر هفته را برای مک‌لارن «آسان» توصیف نکرد و به همین دلیل، کسب جایگاه سوم گرید را «نتیجه‌ای واقعاً خوب» دانست.
او اعتراف کرد که در باکو در کنار دورهای خوب، چند دور دشوار نیز داشته، اما در مجموع از عملکرد خودش رضایت داشت.
پیاستری گفت:
«از نظر شخصی احساس می‌کنم روند خوبی را طی کرده‌ایم و در حال پیشرفت بوده‌ایم. از دورهایی که در Q3 ثبت کردم، کاملاً راضی بودم.»
بازنده: آروید لیندبلاد – پانزدهم
امیدهای ریسینگ بولز برای دستیابی به پیشرفت قابل توجه در طول آخر هفته تاکنون محقق نشده است. خودرو در تعیین خط در مقایسه با برخی رقبای همیشگی خود ضعیف‌تر به نظر می‌رسید و اگر دو آلپین جلوتر بتوانند از هرج‌ومرج همیشگی باکو استفاده کنند، این تیم ممکن است روز بسیار بدی از نظر امتیازگیری داشته باشد.
لیام لاوسون تنها از کمبود سرعت در مسیرهای مستقیم گلایه کرد و گفت رانندگان ریسینگ بولز در تلاش هستند «زمانی را جبران کنند که واقعاً وجود ندارد».
اما برای هم‌تیمی او، آروید لیندبلاد، حذف در Q2 ناامیدکننده‌تر بود.
او گفت:
«کمی ناامیدم؛ بیشتر از خودم تا هر چیز دیگری، چون احساس می‌کنم در پایان این تعیین خط‌ها معمولاً کاری ویژه انجام می‌دهم و خودمان را به بخش نهایی می‌رسانم، اما این بار نتوانستم.»
لیندبلاد همچنین اعتراف کرد که تصادف روز پنجشنبه باعث شده اعتمادبه‌نفسش هنگام ترمزگیری کاهش پیدا کند.
او در پایان گفت:
«امروز روز خوبی نبود، این هفته هم هفته خوبی نبوده است. فقط باید بفهمم چرا نتوانستم عملکرد همیشگی‌ام را ارائه کنم.»