جورج راسل با پیروزی در گرندپری آذربایجان به دوران بدون برد خود در فرمول یک پایان داد. راننده مرسدس تنها با اختلاف ۰.۱۹۶ ثانیه مکس ورستپن را شکست داد و کیمی آنتونلی، صدرنشین قهرمانی، با یک بازگشت قابل‌توجه از رده شانزدهم به پنجم رسید؛ دو دوره خودروی ایمنی که به دلیل تصادف‌ها وارد پیست شدند، نقش مهمی در این صعود داشتند.
راسل در ابتدای مسابقه دقیقاً همان کاری را انجام داد که یک راننده پیشتاز در یک پیست خیابانی با یک مسیر مستقیم طولانی باید انجام دهد. او شروع خوبی داشت، خیلی سریع از محدوده یک‌ثانیه‌ای لازم برای امکان سبقت خارج شد و تا زمان اولین پیت‌استاپ‌ها برتری خود را به ۱۲ ثانیه رساند.
بزرگ‌ترین نگرانی اولیه راسل در دور ۲۵ از ۵۱ رقم خورد؛ زمانی که در خروجی پیچ ۱۵ تماس خفیفی با دیوار داشت. با این حال، او پس از آن بدون مشکل خاصی به مسابقه ادامه داد تا اینکه تصادف الکس آلبون در پیچ ۴ در دور ۳۱، برتری او را از بین برد.
اما خودروی ایمنی بیش از همه به هم‌تیمی راسل، کیمی آنتونلی، کمک کرد.
آنتونلی، صدرنشین جدول قهرمانی، مسابقه را از رده شانزدهم آغاز کرد و حتی در شروع یک رتبه هم از دست داد. او سپس ۱۷ دور زمان نیاز داشت تا از هفت راننده عبور کند و خود را به محدوده امتیازی برساند. اگرچه این پیشروی به سرعت بازگشت او از رده نوزدهم در مونزا نبود، اما با توجه به جایگاهش در صدر جدول قهرمانی، رویکردی محتاطانه‌تر و کم‌ریسک‌تر داشت.
آنتونلی پس از جبران اختلافی کمتر از چهار ثانیه، فرانکو کولاپینتو را برای کسب رده نهم پشت سر گذاشت و سپس زمانی که لاندو نوریس در ادامه مسابقه ناامیدکننده خود در پیچ یک قفل کرد و مستقیم وارد مسیر فرار شد، رده هشتم نیز بدون نیاز به سبقت در اختیار او قرار گرفت.
در زمان ورود خودروی ایمنی، آنتونلی هشتم بود و ۳۵ ثانیه با راسل فاصله داشت. اما خودروی ایمنی فاصله‌ها را از بین برد و شانس آنتونلی برای صعود بیشتر شد. همچنین او توانست در این فرصت به لاستیک‌های سافت، که گزینه مطلوب‌تری محسوب می‌شد، تغییر دهد.
آنتونلی بلافاصله پس از ری‌استارت یک رده دیگر نیز به دست آورد؛ چراکه در پیچ یک یک درگیری بزرگ شکل گرفت.
یک قفل شدید و تقریباً باورنکردنی از سوی کولاپینتو باعث شد او با هم‌تیمی خود در آلپین، پیر گسلی، برخورد کند؛ گسلی در زمان ری‌استارت هفتم بود. این اتفاق همچنین به حذف نوریس از مسابقه منجر شد. لیام لاسون نیز در اثر زنجیره برخوردها در پشت سر، با برخورد آروید لیندبلاد چرخید.
لاوسون با لحنی طعنه‌آمیز گفت:
«عاشق اینم که توسط هم‌تیمی‌ام از مسابقه خارج می‌شوم.»
آلپین نیز در این آشوب یک دوئل امتیازی دوگانه را از دست داد؛ اتفاقی که نارضایتی گسلی و عذرخواهی کولاپینتو را به دنبال داشت.
در شرایطی که مکس ورستپن پشت سر او قرار داشت و فشار بسیار زیادی روی راسل بود، راننده مرسدس در ری‌استارت دور ۳۹ عملکردی کاملاً بی‌نقص داشت. با این حال، ورستپن تا سه دور بعد همچنان در محدوده مناسب برای حمله باقی ماند. سپس راننده ردبول سریع‌ترین دور مسابقه را ثبت کرد و دوباره فاصله را کاهش داد؛ چراکه حاضر نبود شکست را بپذیرد.
ورستپن تا دو دور مانده به پایان همچنان در فاصله مناسب برای حمله باقی ماند و راسل را تحت فشار قرار داد. راسل سرانجام فاصله را به ۱.۴ ثانیه افزایش داد، اما در دور پایانی، ورستپن هنگام نزدیک شدن به خط پایان دوباره فاصله را کم کرد؛ آن هم پس از اینکه هر دو از محل تصادف والتری بوتاس با کادیلاک عبور کردند.
با این حال، راسل توانست برتری خود را حفظ کند و نخستین پیروزی خود از گرندپری اتریش در اواخر ژوئن را به دست آورد.
راسل پس از مسابقه گفت:
«بعد از پرچم زرد دوگانه، هیچ بوستی نداشتم، هیچ قدرتی نداشتم.»
ورستپن نیز مسابقه را از رده هشتم آغاز کرد و در مراحل ابتدایی به‌سرعت از میان خودروهای جلویی عبور کرد. او با وجود بحث‌هایی با مهندس خود درباره لاستیک‌های مدیوم و همچنین فشار شدید اولیه از سوی آیزاک هجار، مسابقه بسیار خوبی را پشت سر گذاشت و در نهایت دوم شد.
ورستپن پس از نخستین ری‌استارت خودروی ایمنی، خیلی زود از اسکار پیاستری عبور کرده و به رده دوم رسیده بود.
آیزاک هجار نیز پس از سه مسابقه دوری از میادین به دلیل مصدومیت، نتیجه‌ای فوق‌العاده به دست آورد و سوم شد. او در مراحل ابتدایی به‌وضوح سریع‌تر بود و حتی با ارائه یک رانندگی تیمی مناسب، اعلام کرد که حاضر است پشت سر ورستپن باقی بماند.
شارل لکلرک که چهارم شد، توسط هر دو راننده ردبول پشت سر گذاشته شد و به نظر می‌رسید از نظر سرعت مسابقه با مشکل مواجه است؛ بنابراین رسیدن او به سکو چندان محتمل نبود. شرایط فراری حتی می‌توانست بدتر شود، اگر پیاستری خودش را از رقابت خارج نکرده بود. راننده مک‌لارن در پیچ اول دچار قفل شدن لاستیک‌ها شد و وارد مسیر فرار شد تا روز ناامیدکننده مک‌لارن کامل‌تر شود.
آنتونلی نیز در نخستین ری‌استارت خودروی ایمنی، پس از برخورد با الیور برمن دچار آسیب به کف خودرو شد. او در ابتدا برای عبور از لوئیس همیلتون با مشکل مواجه بود، اما پنج دور پس از دومین ری‌استارت، سرانجام در پیچ یک از او عبور کرد و دیگر پیشروی بیشتری نداشت و در نهایت پنجم شد؛ یک بازگشت قابل‌توجه دیگر برای راننده مرسدس.
همیلتون تنها راننده حاضر در جمع ۱۰ نفر اول، به جز راسل، بود که مسابقه را در همان جایگاهی که شروع کرده بود به پایان رساند؛ موضوعی که احتمالاً بازتابی از مشکلات فراری در سرعت مسابقه بود.
در پشت سر او، تصادفی که با دخالت آلپین شکل گرفت، شرایط را کاملاً به هم ریخت و تعدادی از خودروهایی را که پیش از آن خارج از محدوده امتیازی بودند، وارد رقابت برای امتیاز کرد.
استبان اوکون که این روزها شایعات زیادی درباره احتمال از دست دادن صندلی خود در هاس مطرح است، بین دو دوره خودروی ایمنی از هم‌تیمی‌اش الیور برمن عبور کرد. با این حال، در دور پایانی تنها با اختلاف ۰.۰۳۰ ثانیه مغلوب لیندبلاد شد و راننده ریسینگ بولز در خط پایان جایگاه او را گرفت.
اوکون به دلیل اتفاق مربوط به لاوسون جریمه نشد و با چند سبقت فرصت‌طلبانه توانست از یک آخر هفته دشوار بیشترین بهره را ببرد.
لیندبلاد هفتم شد و اوکون در رده هشتم قرار گرفت؛ در حالی که ویلیامز ارتقایافته نیز با دهم شدن کارلوس ساینز یک امتیاز به دست آورد. ساینز پس از پیت‌استاپ زودهنگام خود حتی تا رده نوزدهم پایین رفته بود.
نیکو هولکنبرگ با قرار گرفتن در رده یازدهم از کسب امتیاز بازماند و پس از او لیام لاوسون، گابریل بورتولتو، اسکار پیاستری و سرجیو پرز مسابقه را به پایان رساندند.