طرح گرافیکی (Render) تک‌عکس منتشرشده از پیست جدید Rise Motordrome رواندا که از اوایل دهه ۲۰۳۰ میزبان گرندپری آفریقا خواهد بود، واکنش‌های متفاوتی را میان هواداران برانگیخت. اما آلکس وورتز (طراح پیست و راننده سابق F1) تاکید می‌کند که تصاویر دوبعدی هرگز نمی‌توانند پیچیدگی‌ها، تغییرات ارتفاع فوق‌العاده و لذت رانندگی در این پیست را نشان دهند.
وورتز پس از سال‌ها کار روی این پروژه و هزاران دور رانندگی در شبیه‌ساز، جزئیاتی را فاش کرده که در طرح‌های سه بعدی اولیه کاملاً پنهان مانده است.
۱. حس رولرکوستر واقعی؛ پیچ‌هایی که فقط آسمان را می‌بینید!
یکی از بزرگ‌ترین ویژگی‌های این پیست، بازی با توپوگرافی طبیعی زمین است که با مجموع ۱۹۷ متر تغییر ارتفاع در هر دور، پرشیب‌ترین پیست کل تقویم فرمول یک خواهد بود:
آلکس وورتز در گفتگو با رسانه ها: «برای اینکه حس بهتری داشته باشید: در پیچ شماره ۲، خودروها با حداکثر سرعت از یک شیب منفی ۱۰.۸ درصدی پایین می‌آیند. سپس وارد یک فشرده‌سازی (Compression) سنگین با شیب ۱۲ درصدی (Banking) می‌شوید و بلافاصله وارد یک شیب مثبت ۱۴ درصدی می‌شوید؛ جایی که راننده فقط آسمان را جلوی چشمانش می‌بیند!»
«بخش مورد علاقه من خروج از پیچ Canopy از روی خط‌الرأس تپه به سمت دریاچه است. درست زمانی که خودرو روی تپه سبک می‌شود، ناگهان یک فشرده‌سازی ۱۰ درصدی رخ می‌دهد و از آنجا ذهن راننده باید کاملاً درگیر پیچ‌های متوالی و سریع (Esses) شود. در شبیه‌ساز، این بخش حس لذت خالص را به راننده می‌دهد.»
۲. فلسفه طراحی؛ ایجاد «جنگ و نبرد» (Fighting) به جای سبقت‌های مصنوعی
وورتز معتقد است تضمین سبقت‌گیری قطعی توسط ساختار پیست تفکری ساده‌لوحانه است، زیرا سبقت به عواملی مثل قوانین خودروها و استهلاک لاستیک بستگی دارد. اما پیست باید بتواند زنجیره‌ای از نبردها را میان رانندگان تحریک کند:
- پیچ‌های متوالی ۱، ۲ و ۳: به گونه‌ای طراحی شده‌اند که رانندگان را در چرخه «حمله، دفاع، حمله، دفاع» قرار می‌دهند. اگر راننده‌ای بیش از حد تدافعی براند، در پیچ بعدی سرعتش را از دست می‌دهد و مورد حمله خودروهای پشتی قرار می‌گیرد.
- ثابت نبودن پدال گاز: برخلاف پیست‌های مدرن که برخی پیچ‌های متوالی به راحتی با پدال تخته‌گاز (Flat-out) طی می‌شوند، در بخش Esses رواندا راننده دائماً باید با معکوس کشیدن یا ضربه زدن به ترمز، ریتم خودرو را تنظیم کند.
۳. ترمزگیری‌های سنگین و تله‌ای برای رانندگان طماع!
در طرح گرافیکی اولیه‌ای که منتشر شد، مسیر مستقیم اصلی و پیچ‌های سنجاقی (Hairpins) ته پیست به دلیل زاویه دوربین پنهان شده بودند. وورتز فاش کرد که پیست دارای سه منطقه ترمزگیری سنگین است که رانندگان از سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت به ۸۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسند.
وورتز درباره چالش رانندگان می‌گوید: «اگر در بخش پیچ‌های متوالی کوچک‌ترین اشتباهی بکنید، ۵ یا ۶ پیچ بعدی را از دست می‌دهید. طمع راننده در این پیست مجازات سنگینی دارد؛ اگر نیم متر عریض‌تر بروید، ۰.۱۵ ثانیه از دست رفته است. این یک بازی روانی کامل است؛ درست مثل پیست سوزوکا که همه رانندگان عاشق آن هستند.»
۴. تاییدیه از قهرمانان ۱۲ دوره جهان!
وورتز که رئیس انجمن رانندگان گرندپری (GPDA) نیز هست، تایید کرد که طرح اولیه پیست را به قهرمانان فعلی جهان (که در مجموع ۱۲ عنوان قهرمانی جهان دارند) نشان داده است. یکی از این رانندگان برجسته پس از دیدن طرح برای او پیام فرستاده: «این پیست بلافاصله به یکی از کلاسیک‌ترین و محبوب‌ترین پیست‌های تمام رانندگان تبدیل خواهد شد.»