مسابقه لوئیس همیلتون در گرندپری سنگاپور پس از توقف نکردن در دوره خودروی ایمنی مجازی (VSC)، به‌رغم دستور فراری برای ورود به پیت، عملاً از مسیر خارج شد. همیلتون که در نیمه نخست مسابقه پشت سر هم‌تیمی‌اش شارل لکلرک در جایگاه سوم قرار داشت، در نهایت به رتبه ششم سقوط کرد؛ زیرا تصمیم گرفت با همان تایرهای سافت قدیمی تا پایان مسابقه ادامه دهد.
لکلرک و کیمی آنتونلی از فرصت کوتاه VSC که پس از متوقف شدن خودروی استون مارتین لنس استرول ایجاد شد، استفاده کردند و با هزینه زمانی کمتری به پیت رفتند. اگر همیلتون نیز همین کار را انجام می‌داد، احتمالاً می‌توانست درست جلوتر از لاندو نوریس به پیست بازگردد؛ راننده مک‌لارن که چند دور پیش‌تر توقف کرده و با اجرای استراتژی آندرکات، موقعیت بهتری به دست آورده بود.
از آنجا که همیلتون توقف نکرد و در پیام‌های رادیویی تنها دستور ورود لکلرک به پیت شنیده شد، در ابتدا چنین به نظر می‌رسید که فراری بدون دلیل مشخصی همیلتون را در پیست نگه داشته است.
این تصمیم عجیب‌تر هم به نظر می‌رسید، زیرا همیلتون در آن زمان از تایرهای سافت استفاده می‌کرد، در حالی که لکلرک و آنتونلی برای تعویض تایرهای مدیوم خود به پیت رفتند. همیلتون در دورهای ابتدایی از ترکیب سخت‌تر استفاده کرده بود؛ بنابراین ادامه مسابقه با یک توقف، مستلزم آن بود که تایرهای سافت او یک بازه دوم غیرواقع‌بینانه طولانی را دوام بیاورند.
اختلال رادیویی؛ چرا دستور فراری شنیده نشد؟
اما آنچه در ابتدا به‌عنوان یک تصمیم غیرقابل‌توضیح از سوی فراری به نظر می‌رسید، ظاهراً نتیجه یک نقص غیرمعمول در ارتباطات رادیویی بود.
تصاویر دوربین روی خودروی همیلتون و صدای ضبط‌شده از آن، اندکی پس از آغاز دوره VSC دچار اختلال آشکاری شدند. فراری اصرار دارد که همیلتون، هم‌زمان با لکلرک و در حوالی پیچ شانزدهم، دستور ورود به پیت را دریافت کرده بود؛ اما او وارد پیت نشد.
برای مدت کوتاهی، حتی پس از پایان دوره خودروی ایمنی مجازی نیز هیچ پیام رادیویی از همیلتون یا به مقصد او ثبت نشد. معمولاً هنگام پایان VSC پیامی به راننده داده می‌شود تا برای ازسرگیری مسابقه آماده باشد. نبود این پیام با این احتمال سازگار است که اختلالی باعث شده ارتباطات همیلتون ضبط نشود، نه اینکه صرفاً رادیو او بی‌صدا شده باشد.
این مشکل پس از چند دقیقه برطرف شد. همیلتون در پایان مسابقه نیز از طریق رادیو از فراری عذرخواهی کرد و پذیرفت که تصمیم استراتژیکش اشتباه بوده است.
با این حال، همیلتون پس از مسابقه در مصاحبه‌های تلویزیونی یا رسانه‌های مکتوب شرکت نکرد تا شخصاً جزئیات ماجرا را روشن کند. فراری اعلام کرد که او احساس ناخوشی داشته و پس از معاینه توسط تیم پزشکی فدراسیون جهانی اتومبیل‌رانی (FIA)، اجازه یافته است در بخش مصاحبه‌های پس از مسابقه حضور پیدا نکند.
واسر: «تیم را مقصر ندانید»
فردریک واسر، مدیر تیم فراری، در نشست رسانه‌ای خود از تکرار پرسش‌ها درباره این موضوع ابراز نارضایتی کرد و توضیح داد که تیم به هر دو خودرو دستور ورود به پیت را داده بود.
او گفت:
«به هر دو خودرو گفتیم: بچه‌ها، در دوره خودروی ایمنی مجازی به پیت بروید. یکی از رانندگان ما گفت: نه، ترجیح می‌دهم در پیست بمانم.»
واسر در ادامه افزود:
«او گفت ورودی پیت را از دست داده است. تیم را مقصر ندانید.»
فراری بعداً نقل‌قول دیگری از همیلتون منتشر کرد که در آن آمده بود:
«تیم به من گفت وارد پیت شوم، اما ورودی را از دست دادم.»
همیلتون در پیام رادیویی خود نیز توضیح مشابهی ارائه کرده بود. با این حال، اگر منظور او از «از دست دادن ورودی پیت» این بوده که فرصت ورود را از دست داده، این پرسش مطرح می‌شود که چرا با وجود دریافت دستور در فاصله مناسب، در لحظات پایانی تلاش آشکاری برای ورود به مسیر پیت انجام نداد.
احتمال دیگری نیز وجود دارد: اینکه همیلتون در عمل تصمیم گرفته باشد در پیست بماند. در هر صورت، نتیجه نهایی یکسان بود و این تصمیم او را در موقعیت نامناسبی قرار داد.
تلاش برای ادامه مسابقه با یک توقف، نتیجه را بدتر کرد
همیلتون پس از باقی ماندن در پیست، بر تصمیم خود پافشاری کرد و تلاش کرد مسابقه را با همان یک توقف به پایان برساند. این انتخاب نتیجه ضعیف‌تری برای او رقم زد؛ زیرا تایرهای سافتش را ۱۰ دور بیشتر از دیگر رانندگان پیشتاز مورد استفاده قرار داد.
چند دور بعد، فراری در شرایط عادی مسابقه از همیلتون خواست به پیت برود و استراتژی دو توقف را اجرا کند. این کار احتمالاً باعث می‌شد او چند جایگاه را از دست بدهد، اما در عوض می‌توانست مسابقه را با تایرهای تازه‌تر به پایان برساند و با داشتن اختلاف عمر تایر چنددوری، برای بازپس‌گیری موقعیت از آنتونلی و دو راننده مک‌لارن تلاش کند.
فراری اعلام کرد که همیلتون برای اجرای موفق استراتژی یک‌توقفی، شش دور کم آورده بود. اما همیلتون استدلال کرد که اگر با توقف دوباره قرار بود دو جایگاه از دست بدهد، شاید بهتر باشد در پیست بماند و منتظر وقوع یک دوره احتیاط دیگر باشد.
تیم به او اجازه داد این راه را امتحان کند، اما این قمار موفق نشد.
تایرهای سافت در ابتدا عملکرد قابل‌قبولی داشتند، اما به‌تدریج افت کردند و در ۱۰ دور پایانی به‌شدت فرسوده شدند. در این مقطع، زمان همیلتون در تمام دورها یک دقیقه و ۳۸٫۶ ثانیه یا بیشتر بود؛ در حالی که خودروهای رقیب او در هر دور بین یک تا دو ثانیه سریع‌تر بودند.
افت سرعت همیلتون آن‌قدر شدید بود که حتی اسکار پیاستری، راننده مک‌لارن که به‌دلیل پنچری آهسته مجبور به توقف دوم و برنامه‌ریزی‌نشده شده بود، توانست در اواخر مسابقه خود را به او برساند و از او سبقت بگیرد.
همیلتون در جمع‌بندی این تجربه گفت:
«این یک درس دردناک بود، اما مسئولیت کامل تصمیم‌هایی را که گرفتم می‌پذیرم.»