بزرگ‌ترین به‌روزرسانی فراری در فصل ۲۰۲۶ فرمول یک؛ تمرکز اصلی روی کف خودرو

فراری آماده می‌شود تا در گرندپری آمریکا، چهارمین و مهم‌ترین بسته ارتقای آیرودینامیکی خود در فصل ۲۰۲۶ فرمول یک را معرفی کند.

به‌روزرسانی آستین، آخرین بسته توسعه‌ای بزرگ برای خودروی SF-26 خواهد بود. در مارانلو، بخش عمده توجه مهندسان اکنون به توسعه خودروی فصل آینده معطوف شده است؛ خودرویی که به‌دلیل محدودیت‌های مقرراتی و انتخاب‌های بنیادین متفاوت در زمینه آیرودینامیک، تفاوت‌های چشمگیری با مدل فعلی خواهد داشت.

تغییرات فراری در پیست آمریکا چند بخش از خودرو را در بر می‌گیرد؛ از جمله کف خودرو، سایدپادها و بخش بالایی بدنه.

بدنه جدید؛ تکامل به‌جای تغییرات بنیادین

بر اساس اطلاعات منتشرشده، فراری برخلاف برخی رقبای اصلی خود تصمیم نگرفته است که مفهوم آیرودینامیکی سایدپادهای خودرو را به‌طور اساسی تغییر دهد.

مک‌لارن و به‌ویژه مرسدس در ارتقاهای اخیر خود تغییرات قابل‌توجهی در طراحی سایدپادها ایجاد کرده‌اند. این تغییرات، شکل بدنه و نحوه عبور جریان هوا در امتداد کناره‌های خودرو را به‌طور محسوسی دگرگون کرده است. با این حال، به نظر می‌رسد هیچ‌یک از این دو تیم هنوز نتوانسته‌اند بلافاصله در پیست به عملکردی دست پیدا کنند که در شبیه‌سازی‌های تونل باد و دینامیک سیالات محاسباتی (CFD) پیش‌بینی کرده بودند.

فراری در مقابل، ترجیح داده است معماری فعلی SF-26 را تا حد زیادی حفظ کند.

گفته می‌شود مهندسان این تیم عمدتاً روی بهینه‌سازی راهکارهای موجود کار کرده‌اند و قصد ندارند تغییرات بنیادی در ساختار بدنه ایجاد کنند. هدف اصلی این تغییرات، احتمالاً کاهش نیروی پسا است؛ مشکلی که SF-26 همچنان تا حدودی با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. موتور کم‌توان‌تر فراری در مقایسه با برخی رقبا نیز به بهبود این وضعیت کمکی نمی‌کند.

به همین دلیل، فراری راهکاری کم‌تغییرتر را انتخاب کرده است تا ضمن استفاده حداکثری از ظرفیت طراحی فعلی، میزان افزایش عملکرد را در برابر منابع و زمان موردنیاز برای توسعه بسنجد.

همراه با بدنه جدید، دریچه‌های تخلیه هوای گرم نیز تغییر خواهند کرد تا با هندسه تازه سایدپادها هماهنگ شوند. فراری همچنین قصد دارد در گرندپری مکزیک تنظیمات خنک‌کاری متفاوتی را به کار بگیرد. انتظار می‌رود در آن مسابقه، به‌دلیل شرایط دشوار ناشی از ارتفاع زیاد از سطح دریا، دریچه‌های بزرگ‌تری برای خروج گرما در نظر گرفته شوند.

بررسی دقیق طراحی ردبول

در طول روند توسعه، مهندسان مارانلو نمونه‌های متعددی از طراحی‌های مختلف را در تونل باد آزمایش کرده‌اند. این بررسی‌ها شامل هندسه‌های متفاوت بدنه و مفاهیم آیرودینامیکی گوناگون بوده و انتخاب‌های مربوط به پروژه خودروی سال ۲۰۲۷ را نیز در نظر گرفته است.

یکی از راهکارهایی که در طول فصل بررسی شد، طراحی سایدپاد ردبول بود؛ طرحی که از تفسیر خاص مقررات مربوط به اتصالات سازه‌ای کف خودرو به بدنه بهره می‌برد.

در خودروی RB22 ردبول و همچنین خودروی آئودی از گرندپری باکو به بعد، اتصال سازه‌ای میان کف و بدنه علاوه بر وظیفه اصلی خود، برای اهداف آیرودینامیکی نیز به کار گرفته شده است.

ردبول با استفاده از انحنای اتصال میان این بخش سازه‌ای و سطوح سایدپاد، توانسته هندسه‌ای تهاجمی ایجاد کند. مقررات فعلی اجازه شعاع انحنای ۲۰ میلی‌متری را می‌دهد و این ویژگی به شکل‌گیری کانال‌هایی موسوم به «سرسره‌های آبی» (Waterslides) کمک کرده است؛ کانال‌هایی که جریان هوا را به سمت بخش عقب خودرو هدایت می‌کنند.

این راهکار باعث می‌شود قطعه‌ای که در اصل برای استحکام سازه‌ای طراحی شده، در شکل‌دهی بدنه و رفتار آیرودینامیکی آن نیز نقش داشته باشد.

فراری این مفهوم را با دقت بررسی کرد، اما در نهایت تصمیم گرفت بخش قابل‌توجهی از منابع توسعه خود را صرف چنین تغییر گسترده‌ای در سایدپادهای SF-26 نکند.

دلیل اصلی این تصمیم، اولویت‌بندی برنامه توسعه بود.

تغییر اساسی در فلسفه طراحی سایدپادها به هماهنگ‌سازی مجدد بخش‌های دیگر خودرو، به‌ویژه کف، نیاز داشت؛ آن هم بدون تضمین اینکه در تعداد محدود مسابقات باقی‌مانده، مزیت عملکردی قابل‌توجهی به دست آید.

بنابراین، فراری تصمیم گرفت تمرکز خود را روی بخشی دیگر قرار دهد که همچنان از نظر مهندسان بیشترین ظرفیت بهبود را دارد: کف خودرو.

تمرکز اصلی بسته ارتقای آستین؛ بازنگری گسترده در کف خودرو

تغییرات کف جدید فراری به یک بخش محدود نخواهد بود، بلکه بازنگری گسترده‌تری را شامل می‌شود که از قسمت جلویی کف آغاز شده و تا دیفیوزر در بخش عقب ادامه پیدا می‌کند.

ادامه سرمایه‌گذاری روی این بخش، به نتایج حاصل از بسته قبلی فراری در گرندپری هلند و پیست زاندفورت نیز مرتبط است.

پس از آنکه فراری فرصت‌های قابل‌توجهی برای بهبود کوتاه‌مدت عملکرد شناسایی نکرد، مهندسان کار روی هندسه کف خودرو را ادامه دادند تا برای مسابقه آستین به افزایش عملکرد چشمگیرتری دست پیدا کنند.

SF-26 در طول فصل از پایه طراحی مناسبی برخوردار بوده است، اما مهندسان همچنان در تلاش‌اند میزان عملکرد آیرودینامیکی تولیدشده در بخش زیرین خودرو را افزایش دهند.

کف جدید تنها با هدف افزایش نیروی رو به پایین (داون‌فورس) طراحی نشده است. این قطعه قرار است دو مشکل دیگر را نیز هدف قرار دهد:

• اصلاح تعادل آیرودینامیکی: تعادل SF-26 همچنان بیش از حد به محور جلو متمایل است و فراری می‌خواهد این وضعیت را بهبود دهد.
• گسترش محدوده عملکردی خودرو: هدف این است که خودرو در شرایط و تنظیمات متنوع‌تری عملکرد مناسبی داشته باشد؛ قابلیتی که ردبول تا حدودی در دستیابی به آن موفق بوده است.

گسترش محدوده عملکردی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا خودرویی که فقط در شرایط محدود و با تنظیمات خاص عملکرد مطلوبی دارد، در پیست‌ها و شرایط متفاوت با مشکلات بیشتری روبه‌رو می‌شود.

پایان توسعه گسترده SF-26

گرندپری آمریکا آخرین رویدادی خواهد بود که فراری در آن بسته‌ای آیرودینامیکی با این سطح از اهمیت را معرفی می‌کند. پس از مسابقه آستین، توسعه SF-26 عمدتاً به تنظیمات و تغییرات متناسب با ویژگی‌های هر پیست محدود خواهد شد.

فراری در کنار توسعه خودروی فعلی، از آزمایش‌های متعدد تونل باد برای بررسی مسیرهای طراحی مختلف خودروی سال ۲۰۲۷ نیز استفاده کرده است. خودروی فصل آینده از نظر راهکارهای آیرودینامیکی تفاوت‌های اساسی با SF-26 خواهد داشت.

با این حال، انتظار می‌رود برخی ویژگی‌های پروژه فعلی در خودروی آینده حفظ شوند؛ به‌خصوص در بخش شاسی که یکی از نقاط قوت قابل‌توجه خودروی فراری در فصل ۲۰۲۶ بوده است. هم‌زمان، توسعه واحد قدرت سال ۲۰۲۷ نیز ادامه دارد.

گرندپری آستین علاوه بر اهمیت رقابتی، فرصتی برای بررسی میزان تطابق نتایج ابزارهای توسعه با رفتار واقعی خودرو در پیست خواهد بود. مهندسان فراری باید مشخص کنند که آیا تغییرات جدید، همان بهبودی را که در شبیه‌سازی‌ها انتظار می‌رود، در شرایط واقعی نیز ایجاد می‌کنند یا خیر.

جدول خلاصه تغییرات فراری در گرندپری آمریکا