شایعات تازه‌ای درباره فراری و فرد واسر، مدیر تیم، شکل گرفته است؛ اما واقعاً چه چیزی پشت گمانه‌زنی‌ها درباره ارتباط کریستین هورنر با این تیم قرار دارد؟
جرقه این شایعات به مصاحبه‌ای بازمی‌گردد که هورنر با روزنامه The Times انجام داد. او در این مصاحبه فراری را «بزرگ‌ترین برند فرمول یک» و «مقصد رؤیایی» خود توصیف کرد، هرچند آن را یک «غول خفته» دانست.
اما مهم‌ترین بخش صحبت‌های هورنر جایی بود که او اشاره کرد برای بازگشت احتمالی به فرمول یک حاضر است از یکی از خطوط قرمز قبلی خود عبور کند:
«فقط یک تیم وجود دارد که برای آن حاضر هستم بدون داشتن سهم مالکیت فعالیت کنم.»
برداشت واضح این بود که منظور او فراری است؛ موضوعی که باعث شد برخی گمان کنند شاید درهای مارانلو به روی هورنر باز باشد و او قصد دارد برای پیوستن به این تیم تلاش کند. با این حال، منابع به خبرنگار گفته‌اند که واقعیت دقیقاً این نیست.
زمینه ماجرا مهم است
این مصاحبه پیش از گرندپری ایتالیا در اوایل سپتامبر انجام شده بود؛ یعنی پیش از آنکه شایعات درباره آینده واسر در فراری دوباره شدت بگیرد.
این گفت‌وگو نیز بیشتر یک مصاحبه تبلیغاتی برای کتابی بود که هورنر قرار است ماه آینده منتشر کند و از طریق ناشر کتاب ترتیب داده شده بود، نه اینکه هورنر شخصاً آن را سازمان‌دهی کرده باشد.
بنابراین، این مصاحبه به‌عنوان تلاشی عمومی از سوی هورنر برای مطرح کردن خودش به‌عنوان گزینه فراری تلقی نمی‌شود.
هورنر البته از مدت‌ها قبل با جان الکان، رئیس فراری، ارتباط نزدیکی داشته است. الکان در تابستان ۲۰۲۲ حتی به خانه هورنر رفت تا پیشنهاد مدیریت تیم فراری را به او ارائه کند؛ سمتی که در نهایت به واسر رسید.
با این حال، هیچ مذاکره‌ای درباره حضور هورنر در مارانلو انجام نشده است.
از سوی دیگر، ملاحظاتی که هورنر از مدت‌ها قبل درباره پذیرش این شغل در فراری داشته و چهار سال پیش باعث شد پیشنهاد الکان را رد کند، همچنان پابرجاست.
هورنر چه می‌خواهد؟
از دیدگاه هورنر، او از نظر تئوری حاضر است در فراری فعالیت کند بدون اینکه الزاماً سهام مالکیت تیم را در اختیار داشته باشد؛ اما برخی عناصر مربوط به میزان کنترل و اختیار مدیریتی همچنان برای او حیاتی هستند.
هورنر در ردبول هیچ سهمی از تیم نداشت. با این حال، به‌عنوان مدیرعامل تیم، بر تقریباً همه امور کنترل داشت و در بسیاری از تصمیم‌های کلیدی بخش مسابقات این غول نوشیدنی انرژی‌زا نقشی محوری ایفا می‌کرد.
او در تصمیم‌گیری درباره رانندگان، استخدام کارکنان و قراردادهای اسپانسری در ردبول و ریسینگ بولز تأثیرگذار بود. همچنین در تأیید پروژه‌های سرمایه‌گذاری بزرگی مانند Red Bull Powertrains و ساخت تونل باد جدید نقش داشت؛ پروژه‌هایی که از نظر او برای ادامه پیشرفت تیم ضروری بودند.
از نگاه هورنر، چنین سطحی از کنترل برای موفقیت ردبول در فرمول یک ضروری بود.
اما همین میزان نفوذ در نهایت به یکی از عوامل سقوط او تبدیل شد. مدیران اتریشی ردبول نسبت به این نگرانی که تیم در حال تبدیل شدن به چیزی شبیه «Horner Racing» است، واکنش نشان دادند.
هورنر همواره این دیدگاه را داشته که تنها یک راه برای موفقیت در فرمول یک وجود دارد و آن، در اختیار داشتن کنترل کامل است.
از نظر او، اگر هر تصمیمی که می‌گیرد، چه بزرگ و چه کوچک، نیازمند تأیید یک سطح مدیریتی بالاتر باشد، نمی‌توان به موفقیت دست پیدا کرد.
به همین دلیل بود که هورنر در ردبول ریسینگ همزمان مدیرعامل و مدیر تیم بود.
آیا فراری چیزی را که هورنر می‌خواهد به او خواهد داد؟
قرار گرفتن هورنر در چنین جایگاه قدرتمندی در فراری، به رویکردی کاملاً متفاوت از سوی جان الکان و مدیرعامل فراری، بندتو وینیا، نیاز دارد.
این دو طی سال‌های اخیر ساختار مدیریتی نسبتاً ثابتی را حفظ کرده‌اند و مدیران تیم، از جمله ماتیا بینوتو در سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ و فرد واسر از سال ۲۰۲۳ تاکنون، هیچ‌گاه سطح اختیاراتی مشابه هورنر در ردبول نداشته‌اند.
بنابراین حتی اگر الکان و وینیا به این نتیجه برسند که هورنر گزینه‌ای مورد علاقه برای فراری است، برای به کار گرفتن او به شکلی که بتواند تیم را به جلو ببرد، باید ساختار مدیریتی فراری را به‌طور اساسی تغییر دهند.
هورنر احتمالاً خواهان سطحی از اختیار خواهد بود که شاید از زمان ژان تاد در فراری، یعنی دوره‌ای که به موفقیت‌های مایکل شوماخر در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ منجر شد، در مارانلو وجود نداشته است.
اما تغییر در فراری فقط به این محدود نمی‌شود که الکان و وینیا کنترل کامل را به فردی مانند هورنر واگذار کنند. سؤال دیگری نیز وجود دارد: آیا ساختار داخلی فراری در مارانلو اصلاً پذیرای چنین تغییر گسترده‌ای خواهد بود؟
فراری به‌عنوان تاریخی‌ترین تیم فرمول یک، طی چند دهه فرهنگ سازمانی خاص خود را شکل داده است؛ فرهنگی که در طول زمان به شکل‌گیری میزان قابل‌توجهی از سیاست‌های داخلی منجر شده و گاهی کنترل آنها دشوار بوده است.
واسر نیز در گذشته صراحتاً درباره چالش‌هایی که در نخستین روزهای حضورش در فراری با آنها مواجه شد، صحبت کرده است.
یکی از این مشکلات، ایجاد فرهنگی بود که در آن کارکنان از مطرح کردن ایده‌های خود و ریسک کردن نترسند؛ چراکه پیش از آن، ترس از اینکه در صورت اشتباه انگشت اتهام به سمت آنها گرفته شود، باعث می‌شد برخی افراد بیشتر به فکر حفظ موقعیت خود باشند.
در روزهای ابتدایی حضور واسر، مسئله دیگری نیز وجود داشت: اطلاعات مربوط به فراری ظاهراً با سرعت زیادی از سوی برخی کارکنان مارانلو به رسانه‌های ایتالیایی منتقل می‌شد.
واسر معتقد بود این موضوع عملاً به رقبای فراری اجازه می‌دهد اطلاعات بیشتری درباره تیم به دست آورند.
فشار رسانه‌ای روی فراری و کارکنانش نیز در فرمول یک بی‌سابقه است. تقریباً هر حرکت تیم زیر ذره‌بین قرار دارد و گزارش‌های رسانه‌ای می‌توانند حتی در داخل کارخانه نیز تأثیرگذار باشند. واسر تلاش کرده بود تا حد امکان کارکنان را از این فشار جدا نگه دارد.
با این حال، یک موضوع را نمی‌توان از پیش پیش‌بینی کرد؛ موضوعی که اگر پیشنهاد همکاری به هورنر ارائه شود، می‌تواند در تصمیم نهایی او تعیین‌کننده باشد: آیا در داخل فراری آمادگی پذیرش تغییرات گسترده وجود خواهد داشت؟
اگر هورنر به فراری برود، تقریباً قطعی است که تعدادی از افراد مورد اعتماد و همکاران نزدیک خود را نیز با خود همراه خواهد کرد؛ افرادی که از نظر او برای پیش بردن تیم ضروری هستند. چنین تغییری می‌تواند باعث نارضایتی بخشی از کارکنان فعلی شود.
در این صورت، مقاومت در برابر تغییر می‌تواند به شکل‌گیری جناح‌های مختلف در مارانلو منجر شود و پیشرفت تیم را محدود کند.
بنابراین، اگرچه هورنر ممکن است بدون داشتن سهام مالکیت حاضر باشد در مارانلو فعالیت کند، اما همچنان مسائل زیادی باید تغییر کند تا او مطمئن شود پروژه فراری می‌تواند با ساختاری که خودش می‌خواهد، به نتیجه برسد.
یکی از جملات جالب هورنر در مصاحبه با The Times این بود که او می‌داند برای هر تیمی که به سراغش بیاید، همزمان می‌تواند «راه‌حل و مشکل» باشد. او همچنین اشاره کرد که در نهایت باید مسائل مربوط به غرور و منافع شخصی کنار گذاشته شوند.
هورنر گفت:
«زمانی فرا می‌رسد که رقابت‌پذیری یک تیم از مسائل دیگر مربوط به غرور و منافع شخصی مهم‌تر می‌شود.»
فشارها بر واسر
صحبت‌های هورنر قطعاً به شایعات موجود در پادوک دامن زده و فشارها بر فرد واسر را نیز افزایش داده است.
رهبری واسر پس از گرندپری ایتالیا بیشتر زیر ذره‌بین رفت؛ جایی که لوئیس همیلتون گفت مسئولیت تصمیم‌گیری درباره تغییراتی که از نظر او برای پیشرفت فراری ضروری است، در نهایت به واسر برمی‌گردد.
بخشی از رسانه‌های ایتالیایی این صحبت‌های همیلتون را درخواست برای تغییر مدیریت ارشد فراری تفسیر کردند. همیلتون در شبکه‌های اجتماعی این برداشت را رد کرد و توضیح داد که هرگز خواستار جایگزینی اعضای تیم نشده است.
او گفت:
«من هرگز درخواست نکرده‌ام کسی در تیم من جایگزین شود.»
در کنار این موضوع، طی چندین گرندپری اخیر شایعاتی نیز در پادوک مطرح بوده که فراری از قبل تصمیم گرفته است تا پایان فصل صبر کند و سپس درباره تغییرات مدیریتی تصمیم بگیرد.
پس از گرندپری آذربایجان، از واسر پرسیده شد, شایعات موجود چه تأثیری روی او و فراری گذاشته‌اند. واسر اعتراف کرد:
«ما در شرایط کاملاً آرامی کار نمی‌کنیم.»
او این وضعیت را «ناامیدکننده» توصیف کرد و گفت «۵۰ درصد سؤالات» رسانه‌ها درباره آینده اوست.
واسر منکر وجود شایعات درباره آینده‌اش نیست، اما این شرایط را در طول دوران حضورش در فراری تجربه کرده است.
در گذشته نیز بارها گزارش‌هایی درباره احتمال برکناری او منتشر شده بود و واسر می‌داند که چنین فشارهایی بخشی از مسئولیت مدیر تیم فراری است.
آخرین باری که این شایعات به چنین سطحی رسیده بود، در میانه سال ۲۰۲۵ بود؛ زمانی که فراری در واکنش به فشارها، قرارداد واسر را برای چند سال دیگر تمدید کرد.
واسر می‌داند که شایعات به این زودی‌ها از بین نخواهند رفت، اما در عین حال می‌داند تنها کاری که می‌تواند برای خاموش کردن آنها انجام دهد، کمک به فراری برای کسب نتایج بهتر در پیست است.
وقتی از او پرسیدیم آیا با وجود افزایش پرسش‌ها همچنان حاضر است به کارش ادامه دهد، واسر پاسخ داد:
«قطعاً. موتوراسپرت زندگی من است، کسب‌وکار من است. تلاش می‌کنم بهترین عملکردم را داشته باشم. قطعاً. اینجا هستم تا کارم را انجام دهم. بهترین شغل دنیا را دارم. اما شرایط همین است. هنوز هفت مسابقه باقی مانده و من تا آخرین پیچ فشار خواهم آورد.»
و مهم‌تر از همه، وقتی از واسر درباره افزایش شایعات درباره آینده‌اش سؤال شد، او گفت:
«این موضوع در دستان من نیست.»
در حال حاضر، تصمیم اصلی بیش از هر چیز در اختیار جان الکان و بندتو وینیاست. آنها می‌دانند واسر چه توانایی‌هایی دارد، نتایج روی پیست را می‌بینند و احتمالاً تصویر نسبتاً روشنی از خطوط قرمز هورنر نیز دارند.
اکنون این الکان و وینیا هستند که باید درباره مسیری که از نظر آنها می‌تواند فراری را دوباره به صدر فرمول یک بازگرداند، تصمیم بگیرند.