تردیدی وجود ندارد که فراری باید همین حالا درباره بهترین روش مدیریت رانندگانش در ادامه فصل تصمیم بگیرد.
فرصت از دسترفتهای که در شیکین اول مونزا رقم خورد، در کنار نارضایتی لوئیس همیلتون از نبود قوانین مشخص برای رقابت و همکاری تیمی، باعث شده فرد واسر نسبت به ضرورت اقدام در این زمینه بیتفاوت نباشد.
واسر شامگاه یکشنبه در گرندپری ایتالیا تأیید کرد که واکنش فراری در راه است.
او گفت:
«منطقی که نگاه کنید، بالاخره باید در مقطعی تصمیم بگیرید. هر تیمی شرایط متفاوتی دارد، اما باید تصمیم گرفت و ما هم تصمیم خواهیم گرفت.»
هنوز مشخص نیست واسر کدام مسیر را انتخاب خواهد کرد، چراکه گزینههای متعددی روی میز قرار دارند.
در یک سوی ماجرا، فراری میتواند تمام تمرکز خود را روی لوئیس همیلتون بهعنوان راننده اول جدول بگذارد تا شانس رو به کاهش خود برای قهرمانی را به حداکثر برساند.
این احتمال البته کمترین شانس را دارد، زیرا همیلتون صراحتاً چنین چیزی را درخواست نکرده است.
از طرف دیگر، تحمیل چنین تصمیمی برای شارل لکلرک بسیار تلخ خواهد بود؛ بهخصوص در شرایطی که او از نظر ریاضی هنوز از رقابت قهرمانی خارج نشده است.
گزینههای دیگر شامل تعیین قوانین شفاف برای نحوه رقابت دو راننده یا حتی ادامه دادن شرایط فعلی و اعتماد به رانندگان برای مدیریت مسائل درون پیست است.
اما اگر یک نکته از نحوه برخورد رقبای فراری با شرایط مشابه کاملاً روشن باشد، این است که هیچ راهحل آسانی وجود ندارد که بتواند همه را راضی نگه دارد.
آندریا استلا، مدیر مکلارن، بارها درباره مدیریت رانندگان گفته است که نمیتوان چارچوبی طراحی کرد که همزمان با منافع شخصی رانندگان و منافع تیم کاملاً هماهنگ باشد.
او چند سال پیش به من گفته بود:
«من همیشه با رانندگان درباره این موضوع صحبت میکنم که این سختترین چیزی است که در دوران حرفهای خود با آن مواجه خواهیم شد.»
«این تنها مسئلهای است که نمیتوانیم با داشتن منافعی کاملاً یکسان با آن روبهرو شویم.»
پیچیدگیهای «قوانین پاپایا»
مکلارن طی سالهای اخیر بارها با چالش مدیریت لاندو نوریس و اسکار پیاستری مواجه شده و قوانین مشهور Papaya Rules نیز در بسیاری از مواقع تا مرز تحمل خود آزمایش شدهاند.
رویکرد ساده مکلارن این بود که به هر دو راننده اجازه رقابت داده شود، اما در عین حال یک قانون سختگیرانه برای عدم برخورد با یکدیگر وجود داشته باشد. با این حال، همین چارچوب نیز برای جلوگیری از تمام جنجالها کافی نبود.
آخرهفتههای پرتنشی مانند مجارستان و مونزا در سال ۲۰۲۴ و همچنین گرندپری ایتالیا در سال گذشته نشان دادند که وقتی انتظارات پیتلین از رانندگان کاملاً با خواستههای شخصی آنها منطبق نباشد، مدیریت چنین شرایطی چقدر دشوار میشود.
از سوی دیگر، توافقهای داخلی نیز بالاخره در معرض آزمون جدی قرار میگیرند و تیم باید در صورت نقض آنها واکنش نشان دهد؛ همان اتفاقی که پس از برخورد چرخهای نوریس و پیاستری در گرندپری سنگاپور سال گذشته رخ داد و نوریس برای مدت کوتاهی با پیامدهایی از سوی تیم مواجه شد.
مکلارن در مقاطعی، بهخصوص پس از مونزای ۲۰۲۴، به دلیل حفظ قوانین پاپایا در شرایطی که شاید بهتر بود تمام تمرکز خود را روی یک راننده بگذارد، مورد انتقاد قرار گرفت.
با این حال، واسر پس از مونزا اشاره کرد که برابری میان رانندگان در نهایت برای شانس قهرمانی مکلارن بهتر از انتخاب زودهنگام یک راننده شماره یک بوده است.
واسر درباره اینکه اگر مکلارن مسیر حمایت کامل از یکی از رانندگانش را انتخاب میکرد چه اتفاقی میافتاد، گفت:
«سال گذشته در این مقطع پیاستری برای مکلارن پیشتاز بود. اگر مکلارن تمام تمرکز خود را روی پیاستری میگذاشت، مکس ورستپن قهرمان میشد.»
البته استدلال واسر درباره اینکه حمایت نکردن از پیاستری عامل کلیدی قهرمانی مکلارن با نوریس بوده، قابل بحث است؛ زیرا اگر مکلارن چنین تصمیمی میگرفت، احتمالاً اتفاقات مسابقات بعدی نیز به شکل متفاوتی رقم میخورد.
حمایت کامل از پیاستری احتمالاً نتایج برخی مسابقات دیگر را تغییر میداد و بهخصوص میتوانست از اتفاقاتی که در باکو برای او رخ داد و همچنین برخوردهای سنگاپور و اسپرینت آستین جلوگیری کند؛ اتفاقاتی که در نهایت روی امتیازات نهایی تأثیر گذاشتند.
با این حال، قوانین پاپایا یک کار مهم انجام دادهاند: به حفظ اتحاد نسبی میان دو راننده کمک کردهاند.
حتی پس از رقابت شدید قهرمانی فصل گذشته، هیچکدام از دو راننده تنش طولانیمدتی بر سر نحوه مدیریت تیم نداشتند و همین موضوع به مکلارن اجازه داد بدون مشکلات حلنشده وارد فصل ۲۰۲۶ شود.
اما این بدان معنا نیست که حتی یک چارچوب مستحکم هم میتواند بهطور کامل از ایجاد تنش در پیست جلوگیری کند.
در مونزای هفته گذشته، آزادی رانندگان برای رقابت با یکدیگر باعث شد در اواخر مسابقه، پس از اینکه نوریس احساس کرد در نبرد با پیاستری به سمت چمن رانده شده، از طریق رادیو تیم اعتراض کند.
استلا میگوید حتی پس از سالها اجرای یک چارچوب مشخص، شرایط مسابقه دائماً نیازمند بازبینی است.
او گفت:
«حتی اگر در سال ۲۰۲۵ توانستیم هر دو قهرمانی را با رویکردی مبتنی بر اصول مهمی مانند برابری، اجازه رقابت و عدالت به دست بیاوریم، در واقعیت همیشه دشوار است که این اصول را به مسابقه واقعی منتقل کنیم.»
«مثلاً اگر اتفاقی را که در ایتالیا رخ داد ببینید، دوباره رویکردی را انتخاب کردیم که در سمت پرریسک قرار داشت. به آنها اجازه رقابت دادیم و در نهایت یکی از خودروها با چرخهایش روی چمن قرار گرفت. این موضوعی است که باید دوباره بررسی کنیم.»
«اگر از آنها بخواهید با یکدیگر رقابت نکنند، آن وقت لاندو پنجم میشود و ممکن است بگوید: “اما برای رعایت عدالت، من دوست داشتم فرصت رقابت خودم را داشته باشم.” بنابراین موضوع پیچیدهای است.»
به نظر میرسد کلید اصلی برای مدیریت بهتر تضاد میان منافع تیم و خواستههای هر راننده، این است که همه طرفها واقعاً با قوانین مورد توافق همراه باشند.
استلا اضافه کرد:
«مهم است که با رانندگان متحد باشیم. فکر میکنم برای یک تیم دشوار است که بگوید “این چیزی است که ما تحمیل میکنیم و حالا شما باید خودتان را با آن وفق دهید”.»
«همیشه میخواهید مطمئن شوید که همه طرفها در تصمیمگیری مشارکت دارند.»
«اما به محض اینکه ببینید منافع تیم در معرض تهدید یا خطر قرار گرفته، ممکن است مجبور شوید سطح بازی را بالاتر ببرید و از دیدگاه تیمی سختگیرانهتر عمل کنید. اینها پایههای رویکرد ما هستند.»
«نیت رقابتی» در مرسدس
یکی از قابلتوجهترین اظهارات همیلتون پس از گرندپری ایتالیا، صحبت او درباره نبود هیچ قانون مشخصی میان خودش و لکلرک هنگام رقابت بود.
وقتی از او درباره چیزی که میخواهد در آینده ببیند پرسیده شد، گفت:
«فکر میکنم همه چیز به قوانین رقابت برمیگردد.»
«وقتی در مرسدس بودم، ما قوانین مکتوبی برای نحوه رقابت داشتیم… اینجا هیچ قانونی وجود ندارد. فکر میکنم این موضوعی است که باید به آن رسیدگی شود تا بتوانیم شرایط را اصلاح کنیم.»
چارچوب مرسدس در ابتدا در واکنش به رقابت شدید میان همیلتون و نیکو روزبرگ، همتیمی سابق او، شکل گرفت؛ رقابتی که گاهی با برخورد این دو راننده در پیست از کنترل خارج میشد.
توتو وولف، مدیر تیم مرسدس، بعدها این چارچوب را تغییر داد و تمرکز آن را بیشتر روی مفهوم «نیت رقابتی» (Racing Intent) گذاشت.
این رویکرد شباهت زیادی به قوانین مکلارن دارد: هر دو راننده اجازه دارند سخت با یکدیگر رقابت کنند، مشروط بر اینکه باعث برخورد نشوند.
همچنین بخشی از این رویکرد به این موضوع مربوط میشود که دیوار پیت نباید از دخالت در شرایطی که احساس میکند منافع تیم در حال آسیب دیدن است، هراس داشته باشد.
نیاز به چنین مداخلهای در فصل جاری بیشتر هم شده است، زیرا اختلاف زمانی ناشی از رقابت شدید و Yo-Yo Racing آنقدر زیاد است که اگر رانندگان صرفاً برای جایگاه اول با یکدیگر بجنگند، ممکن است هر دو به خودروهای پشت سر خود نزدیکتر شوند و جایگاهشان را در گروه از دست بدهند.
به همین دلیل مرسدس در برخی مواقع، از جمله در مونزای هفته گذشته، تصمیم گرفته است دستور حفظ موقعیتها را صادر کند؛ حتی اگر چنین دستوری باعث نارضایتی راننده دوم شود.
نتیجه چارچوب «نیت رقابتی» مرسدس این بوده که حداقل هر دو راننده میتوانند درک کنند چرا چیزی که از آنها خواسته میشود، در راستای یک منفعت بزرگتر تیمی است.
در ادامه، اعتماد ایجادشده باعث میشود رانندگان حتی زمانی که دستورات تیم کاملاً مطابق منافع شخصیشان نیست، از آنها پیروی کنند.
تفاوت میان کمک کیمی آنتونلی به رقیبش در مسیر قهرمانی، جورج راسل، با ارائه اسلیپاستریم در تعیین خط مونزا و نحوه برخورد لکلرک و همیلتون با شرایط مشابه، چیزهای زیادی درباره میزان اعتماد به سیستم موجود نشان میدهد.
البته قوانین مرسدس نیز نتوانستهاند از تمام نقاط بحرانی جلوگیری کنند؛ از جمله اتفاقاتی که در کانادا رخ داد یا حتی نارضایتی آنتونلی در ایتالیا از دستوری که در مقطعی به او گفته شد رقابت را متوقف کند.
از نگاه تیم، حتی اجازه دادن به دو راننده برای رقابت نیز ریسکهایی دارد؛ همانطور که خروج دیرهنگام آنتونلی از مسیر در شیکین اول هنگام رقابت با راسل نشان داد.
وولف درباره آن اتفاق گفت:
«ممکن بود نتیجه مسابقه به یک فاجعه تبدیل شود و ما مثل احمقها به نظر برسیم.»
«درباره این شرایط صحبت خواهیم کرد و آن را به یکی دیگر از بخشهای سازنده چارچوبی تبدیل میکنیم که میخواهیم در آینده بر اساس آن مسابقه دهیم. اما فکر میکنم نشان دادن روحیه رقابت در تیم و اجازه دادن به آنها برای رقابت با یکدیگر ارزشش را داشت.»
پاسخ آسانی برای فراری وجود ندارد
واسر اکنون در حال بررسی رویکردی است که فراری باید در ادامه فصل در پیش بگیرد. او در ایتالیا اعتراف کرد که از نگاه یک مدیر تیم، بهترین سناریو این است که رانندگان را آزاد بگذارید و به آنها اعتماد کنید تا خودشان تصمیم درست را بگیرند.
او درباره اتفاقی که در دور اول گرندپری ایتالیا رخ داد، گفت:
«مسلماً از دست دادن امتیاز هیچوقت خوب نیست.»
«در ابتدای فصل، فکر میکنم هر مدیر تیمی در دنیا دوست دارد به رانندگانش اجازه دهد آزادانه رقابت کنند. اما وقتی مدیر تیم هستید، تصور نکنید که دستور حفظ موقعیتها تصمیم آسانی است.»
«این کار را برای تیم انجام میدهید. برای نتیجه نهایی انجامش میدهید، اما هیچوقت تصمیم آسانی نیست. ذاتاً دوست دارم در طول آخرهفته به آنها اجازه رقابت بدهم.»
اما اتفاقات مونزا نشان داده که فراری دیگر نمیتواند همهچیز را به حال خود رها کند.
با این حال، همانطور که مکلارن و مرسدس نیز تجربه کردهاند، تمام راهحلهای موجود مشکلات خاص خودشان را دارند.
بنابراین مسئله اصلی برای فراری این نیست که چگونه میتواند راهحلی بدون نقص پیدا کند؛ بلکه این است که کدام مشکل را حاضر است در ادامه فصل تحمل کند.