در ادامه موج تمدید قراردادهای سنگین و بلندمدت در فرمول یک، لاندو نوریس قهرمان فصل پیشین F1، قرارداد خود را با مکلارن حداقل تا پایان سال ۲۰۳۰ تمدید کرد. این تصمیم درست هممسیر با تمدید قرارداد مکس ورستپن با ردبول تا سال ۲۰۳۰ و قرارداد شارل لکلرک با فراری است که او را حتی فراتر از این تاریخ در مارانلو نگه میدارد.
نوریس در حال حاضر در اوج دوران حرفهای خود قرار دارد؛ او به عنوان مدافع عنوان قهرمانی و فاتح دو گرندپری اخیر، ثمره ارتقای فنی خودروی ۲۰۲۶ مکلارن را میچیند. اما سوال اصلی این است: آیا گزینهای غیر از مکلارن برای او وجود داشت؟ این قراردادها چه پیامدی برای آینده بازار رانندگان دارند؟
۱. مرگ بازار رانندگان و ظهور امپراتوریهای خانوادگی
- وال خورونژی: بازار رانندگان در سطح مدعیان اصلی کاملاً فلج شده است. ارزشگذاری سرسامآور تیمها تحت مدیریت لیبرتی مدیا و عدم وجود سقف دستمزد برای رانندگان، ثروتهای افسانهای برای ستارهها ایجاد کرده و انگیزههای ریسک برای جابهجایی را از بین برده است.
- جان نوبل: خانه مکلارن، خانه فراری و خانه ردبول اکنون رانندگان شماره یک خود (نوریس، لکلرک و ورستپن) را قفل کردهاند. دوره شایعات هیجانانگیز «Silly Season» جای خود را به وفاداری و ثبات داده است. بهزودی مرسدس نیز وضعیت خود با کیمی آنتونلی را تثبیت خواهد کرد.
۲. چالشهای آینده برای اسکار پیاستری
- جاش ساتیل: تمدید قرارداد نوریس، اسکار پیاستری را در موقعیت پیچیدهای قرار میدهد. اگرچه مکلارن تبعیضی میان رانندگان قائل نمیشود، اما تیم به صورت طبیعی حول محور رانندهای که پیروزیهای متوالی میآورد (نوریس) شکل میگیرد.
- پیاستری که تا پایان ۲۰۲۸ قرارداد دارد، پس از افت عملکرد نسبت به ۱۲ ماه گذشته و از دست دادن پیشتازی در جدول، باید سریعاً خود را بازپیدا کند؛ در غیر این صورت ریسک تبدیل شدن به «راننده دوم» دائمی را به جان خواهد خرید.
۳. پیامدهای منفی برای استعدادهای جوان و خطر دلزدگی
- گاری اندرسون: بزرگترین قربانی این قراردادهای طولانیمدت، رانندگان جوان فرمول ۲ هستند. برای مثال، لئوناردو فورنارولی (راننده ذخیره مکلارن و قهرمان فرمول ۲) اکنون هیچ مسیر روشنی برای ورود به F1 ندارد. هزینههای صعود به F1 بسیار بالا است و تیمها نشان دادهاند که تمایل چندانی به ریسک روی استعدادهای جدید ندارند.
- سام اسمیت: حضور ۱۲ ساله نوریس در یک تیم واحد تا سال ۲۰۳۰ ممکن است چالش انطباقپذیری با تیمهای دیگر را برای او دشوار کند. علاوه بر این، برگزاری ۲۵ گرندپری در سال، خطر «خستگی روحی و فرسودگی (Burnout)» را برای رانندگان به شدت افزایش میدهد؛ مسألهای که در گذشته امثال میکا هاکینن و فرناندو آلونسو را ناچار به ترک موقت F1 کرد.
۴. چرا مکلارن بهترین انتخاب نوریس بود؟
- اد استراو و جک بنیون: مکلارن ثبات و سرعت توسعه بالایی را نشان داده است. با وجود اینکه مکلارن مشتری موتور مرسدس است و دادههای پاور یونیت جدید را دیرتر دریافت میکند، اما توانسته تسلط فنی خود را به اثبات برساند. با بسته شدن درهای ردبول، فراری و مرسدس، هیچ مقصد منطقی دیگری که شانس قهرمانی بیشتری به نوریس بدهد وجود نداشت.