پایان گرندپری ایتالیا ۲۰۲۶ در معبد سرعت مونزا، بیش از هر چیز با دو تصویر بزرگ در یادها خواهد ماند: پرواز حماسی کیمی آنتونلی ۱۸ ساله از ته گرید به سمت پیروزی، و درگیری خودخواهانه لوئیس همیلتون و شارل لکلرک که یک پایان تلخ دیگر را برای تیفوسیها رقم زد. تحلیلگران به کالبدشکافی زوایای این مسابقه پرداختهاند.
۱. آیا نبرد همیلتون و لکلرک زیادهروی بود؟
جاش ساتیل: بدون شک؛ هر دو راننده فراری باید مسئولیت حواشی پیچ اول و دوم را بپذیرند. همیلتون با شیرجه تهاجمی به داخل پیچ و لکلرک با جا نگذاشتن فضای کافی برای او، یک حادثه غیرضروری را خلق کردند. حق با لکلرک است که گفت «زیادهروی کردیم»؛ چرا که نبرد چرخبهچرخ آنها طوری بود که انگار در یک نبرد انحصاری برای قهرمانی هستند. فراری با ناتوانی در مدیریت استراتژیک رانندگانش، شانس کمسو و ضعیف خود در رقابت قهرمانی را بیش از پیش نابود میکند.
۲. کیمی آنتونلی؛ آیا در حال تماشای رکورددار بعدی فرمول یک هستیم؟
گری اندرسون (کارشناس فنی):
- پختگی فراتر از سن: آنتونلی تازه ۲۰ ساله شده و پیروزی از رده ۱۹ بدون حتی آسیب به بال جلو یا گیر افتادن در شنها، نشان از پختگی بالایی دارد. اگر او به همین روند ادامه دهد، میتواند رکوردهای ۷ قهرمانی جهان لوئیس همیلتون و میکائیل شوماخر را جابجا کند.
- دفاع از استراتژی مرسدس: این ادعا که جورج راسل به دلیل عدم پیت در شرایط VSC شکست خورد کاملاً بیاساس است. راسل روی لاستیک هارد قصد داشت تا پایان مسابقه برود، اما آنتونلی روی لاستیک مدیوم مجبور به پیت مجدد بود. پیت VSC تعویض لاستیک را برای او با ۱۰ ثانیه زمان تلفشده کمتر همراه کرد و مجبور شد تا سرحد امکان فشار بیاورد.
- تنها یک انتقاد به آنتونلی: تنها کاری که بونینگتون (مهندس مسابقه) باید به او تذکر دهد، ریسک ثبت سریعترین دور مسابقه در دور آخر در عین صدرنشینی است!
- واقعیت فراری: فراری با تصادف لکلرک و درگیری همیلتون تنها بهانههای شکست را پوشاند؛ واقعیت این است که خودروی SF26 اصلاً سرعت لازم برای سکو را نداشت و باز هم فصل «باید، شاید، اما نشد» را برای آنها تکرار کرد.
۳. ترکیب بدشانسیها برای جورج راسل
بن اندرسون: راسل ضربه روحی سختی خورد؛ او با هدف کاهش فاصله امتیازی با آنتونلی به مونزا آمد اما فاصله بیش تر شد. با این حال نباید به خود سخت بگیرد. پیروزی آنتونلی به شدت تحت تاثیر پرچم قرمز (که عملاً پیروزی از رده ۱۲ را رقم زد نه ۱۹) و زمانبندی طلایی VSC با خرابی آستون مارتین استرول بود. اگر مسابقه در شرایط عادی پیش میرفت، مشخص نبود که آنتونلی در نبرد مستقیم بتواند راسل را شکست دهد.
۴. آیا این یک مسابقه جذاب و سرگرمکننده بود؟
جک کوزنز: اگرچه نبردها زیاد بود، اما نتیجه مسابقه حس نوعی «اجتنابناپذیری» و پیشبینیپذیری را داشت. پس از شوک شگفتانگیز پلپوزیشن پیر گسلی در تعیین خط روز شنبه، مسابقه روز یکشنبه و سبقتهای پیاپی مبتنی بر DRS و تخلیه انرژی موتورها، چندان شایسته هیجان واقعی پیست مونزا نبود. اما چیزی که قطعی به نظر میرسد این است: بحث بر سر اینکه چه کسی چشمگیرترین راننده این فصل بوده، رسماً به پایان رسیده و پاسخ آن کیمی آنتونلی است.